Archivo para diciembre, 2010

Repaso de nocións históricas

Jueves, diciembre 30th, 2010

Patrimonio ArqueolóxicoO patrimonio arqueolóxico está formado por aqueles lugares que conteñen restos de actividade humana do pasado. Estes sitios arqueolóxicos denomínanse xacementos, e pódenlle resultar evidentes ó observador (castros, mámaos, dolmens e petroglifos) ou só detectables con metodoloxía especifica (poboados prehistóricos, campamentos, determinados enterramentos, lugares culturais…).
O patrimonio arqueolóxico inclúe ademais dos elementos prehistóricos ou de época romana e medieval, os lugares de épocas máis recentes achegadas a nós, que sexan susceptibles de seren estudiados con metodoloxía arqueolóxica como poden se-lo elementos industriais, que inclúe restos de factorías industriais e preindustriais ou etnográficos. No ámbito urbano emprégase a metodoloxía arqueolóxica en lugares onde existe unha ocupación do espacio continua e onde os elementos patrimoniais arquitectónicos construídos e utilizados hoxe en día poden agochar ou conter elementos patrimoniais arqueolóxicos. Os xacementos arqueolóxicos que fican baixo as augas son obxecto da actividade arqueolóxica subacuática, e pode tratarse tanto de barcos afundidos como incluso de depósitos que orixinariamente estaban en terra e que arestora están baixo as augas.

Mámoas e Dolmens

Dolmen de

“A Pedra da Arca”.

Vimianzo (A Coruña)

O megalitismo é un fenómeno cultural que xorde en Galicia sobre o 4500 a.C; neste momento xeneralízanse enterramentos colectivos en grandes sepulcros de pedra (antas ou dolmens) cubertos por un túmulo ou mámoa realizado con terra e tapado por unha coiraza de pedra, aínda que moitas veces as mamaos carecen de anta, ou dolmen.
TÚMULO ou MÁMOA. En Galicia tamén son coñecidos coas denominacións de mámoas, medoñas, medorras, tumbos, modias, minas, vedros, medas… Son moreas de terra, ó xeito de pequenas elevacións sobre o terreo, que sinalan e delimitan o lugar de enterramento dunha ou de varias persoas.
En canto ós elementos constituíntes, ademais da morea de terra, convén apunta-los que seguen:
Anel lítico, círculo pétreo de cerramento do espacio funerario e do túmulo.
Coiraza, recubrimento pétreo da mámoa realizado con croios de seixo ou con laxes cuidadosamente dispostas. Adóitase dispoñe-las pedras de maior tamaño na parte máis baixa do túmulo.

ANTA. Tamén coñecido como dolmen, é un monumento funerario construído con grandes laxes de pedra. As laxes, denominadas esteos ou chantos, son fincadas no chan e sobre elas van colocadas outras, deitadas a xeito de teito. Esta estructura conforma o que coñecemos como cámara funeraria.
Estes conxuntos megalíticos reciben en Galicia outros nomes como arca, arquiña, anta, antela, pedra da moura, forno ou casa dos mouros, pedra de arca…
Existen diversos tipos de antas segundo a súa construcción:
Sepulcro simple: é un recinto de planta poligonal, pechado ou cun pequeño van, feito de laxes verticais e cuberto por unha gran lousa. É a solución máis xeneralizada.Sepulcros de corredor: realizados cunha cámara de forma semellante a un dolmen simple, ó que se lle engade un corredor de paso á cámara funeraria.

Cistas: a xeito dunha arca escavada no chan, feita con pedras máis pequenas. En xeral son de planta rectangular, pero no megalitismo galego estas solucións son máis escasas.

Petroglifos

Petroglifo Monte

dos Mouchos.

Rianxo (A Coruña)

Os petroglifos son gravados rupestres realizados sobre grandes rochas ó aire libre, os prehistóricos realízanse por fricción sobre a laxe, mentres que os de época histórica posúen sucos realizados cuns obxectos afiados e aguzados.
De xeito, os petroglifos inclúense na Idade do Bronce, e representan tanto elementos figurativos como abstractos, reflicten así o mundo físico e das ideas propio da cultura dos seus creadores.
Presentan unha ampla gama de motivos, nos que predominan as cazoletas, tamén chamadas coviñas, a modo de pequenos ocos escavados nas rochas. Outras representacións son as combinacións circulares, de solucións moi variadas; as espirais e laberintos; os animais do tipo de cervos, cabalos ou serpes; as figuras humanas, armas, cruces, etc.

Castros

Castro de Baroña.

Porto do Son (A Coruña)

Un castro é unha aldea fortificada mediante murallas e foxos. Teñen o seu inicio a finais da Idade de Bronce, na transición á Idade de Ferro (S.VII a.C), pero co paso do tempo van mudando a súa fisionomía e van evolucionando durante a Romanización. Nalgúns casos perviven ata a cegada dos suevos.
A cultura castrexa posúe uns límites espaciais e temporais máis determinados: abrangue o ámbito territorial do noroeste da península e establéceselle unha duración dende o século VII a.C ata fins do século I d.C. A cultura castrexa implica de seu un conxunto material de construcción, de útiles e instrumental, e de manifestacións plásticas vinculados a ese tipo de asentamento: cerámica, ferramentas, ornamentos, etc.

ESTRUCTURA
O núcleo central do castro (croa) é un recinto habitacional, xeralmente de forma oval ou circular, fortificado e protexido por un sitema defensivo que pode contar con varias liñas de fortificación. Este sistema defensivo habitualmente combina murallas, foxos, parapetos e terrapléns. Este núcleo pode complementarse co chamado antecastro, que é unha plataforma, tamén fortificada, que amplía a superficie do castro e que pode ter funcións moi diversas.

Un día especial.

Jueves, diciembre 30th, 2010
Este verano lo pasé genial, especialmente el lunes, os contaré todo.
Cuando fui a la fresquera a coger un zumo, mi hermano mayor me empujo y lo tiré, el me echo la culpa, y me castigaron. Estaba muy enfadada, no con mi hermano porque en realidad siempre es un mentiroso, sino con mi tía por no creerme.
Ya llevaba 30 minutos aburrida en mi habitación y de repente veo una luz que sale de una puerta pequeña de mi habitación, fui a la puerta entre y aparecí… en otro mundo.
Todo era un paisaje precioso, había una hombre muy alto era atípico, que me estaba llamando fui tímidamente hacia él. Nos paramos en un naranjo, se veían las naranjas refrescantes, presionó unos botones y se abrió una puertecita que poco a poco se convirtió en una puerta gigante. Al entrar me dijeron que tenía que esconderme en una caja de un cole para atrapar al “ladrón encapuchado”, yo dije que no sabía cómo atraparlo, entonces él me dijo usa tu voz.
De repente aparecí en un aula, dentro de una caja, había dos pequeños agujeros por los que veía y respiraba.De repente apareció el “ladrón encapuchado” empecé a “cantar” de repente se rompió la ventana y le cayó un balonazo.
De pronto aparecí en mi habitación. Mi tía llamo a la puerta junto con mi hermano para pedirme perdón, porque al final desmintió todo lo que él dijo.
Fue muy muy raro… especialmente lo de mi hermano
.

Prensa – Escuela resuelve tus dudas

Jueves, diciembre 30th, 2010

   1. Cuando el sol explote y la vida en la tierra se termine ,¿ Qué pasará con los seres humanos que aún habiten la tierra ? o no habrá ya vida cuando explote ?

El sol es una estrella común que ya ha cumplido los 5.000 millones de años y consume unos 600 millones de toneladas de hidrógeno ( su combustible ) cada segundo . El cálculo es que está en la mitad de su vida y que a partir de ahora se hará , poco a poco , más grande y más caliente .Es posible que , para entonces , los seres humanos hallan evolucionado hacia algo muy diferente . Y hasta puede que nuestros descendientes lleguen a controlar de alguna manera la evolución de las estrellas . O que simplemente se limiten a marcharse a Marte , Europa o titán , o a algún otro planeta situado en otro sistema solar con condiciones apropiadas para los seres humanos .

2. ¿ Es verdad que solo utilizamos la cuarta parte de nuestro cerebro ?

Lo cierto es que no , usamos todas sus partes , cada una para la función que le corresponde , por ejemplo : cuando estamos sentados trabajando sobre una mesa no usamos las piernas pero eso no quiere decir que no cumplan su función cuando nos ponemos a caminar . Lo mismo sucede con el cerebro . Unas partes están especializadas para el lenguaje , otras se encargan de coordinar nuestros movimientos , otras de la memoria ……
Lo que si es cierto es que , igual que los músculos se pueden entrenar para tener más fuerza , también el cerebro puede mejorar algunas de sus habilidades con el entrenamiento .

                                                                             Alexa .

El niño y el futbol

Martes, diciembre 21st, 2010

Era un niño al que le gustaba jugar al futbol; no pudo ir al partido porque tenía faringitis.
Su madre fue a hacer la compra y el estaba durmiendo y despertó y estaban las luces apagadas y le dio un ataque de claustrofobia; aterrorizado se agarró a la manta, se atragantó por la pelusa.

Se levantó atontado y tropezó con el balón y dio un balonazó y ropio el cristal.
Su madre vino de hacer la compra y oyó un ruido entonces cogió un cuchillo, pensaba que era un ladrón, le rajó la pierna a la muñeca.

Concerto de Lois

Martes, diciembre 21st, 2010


Concerto con motivo da inauguración da Praza Mariñeiros na Coruña

Concerto de Lois

Martes, diciembre 21st, 2010

Concerto con motivo da inauguración da Praza Mariñeiros na Coruña

Redacción

Martes, diciembre 21st, 2010
Era un día de verano caluroso. Estaba en el huerto de mi tío, bajo la sombra de un naranjo. Hacía mucho calor, así que mi madre trajo la fresquera llena de refrescos. Después jugamos a ¿quién es el mentiroso?. Haciamos parejas, y una persona mentía al decir algo, y la otra no. El juego consiste en averiguar quién miente y desmentir lo que haya dicho. Por la tarde fuimos a ver las vacas de mis primos. Su cola parecía un insecticida de tantos mosquitos que espantaba o mataba de un golpetazo. Luego, estuvimos jugando con los perros pastores. Uno de ellos en vez de pelo tenía pelusa. Yo les tengo fobia a ese tipo de perros, les llamo “perros rata”. Esta noche mi tio se ha puesto a cantar “jingle bells” sin parar durante una hora. Ha sido una noche atípica. Esta mañana me dolía mucho la garganta, el médico me ha dicho que tenía faringitis. Esto me pasa por tomar los refrescos tan frios.
Lucia Isla

Comida familiar

Martes, diciembre 21st, 2010
Antes de nada, empezaré quitándole la pelusa a un melocotón para comerlo.

Hoy iremos a una comida familiar, pero antes tengo que echar herbicida y poner el queso en la fresquera. Espero que este año no pase nada de lo que pasó el año pasado.

Vereis, el año pasado jugamos al fútbol hasta que a mi hermano le dieron un balonazo en el oído, le entró barro y tuvo durante una semana otitis. Nos bañamos en la piscina pero mi primo pero mi primo casi se ahoga y ahora tiene hidrofobia. Pasó un rato hasta que mi prima empezó a mentir de cosas como las notas, pero este año ha sido desmentido. Espero que este año no haya mentirosos, ni balonazos, ni hidrofobia, ni otitis y tampoco (aunque no pasara aún) atípicos.

Este año, haremos una fiesta con bailes, juegos, comidas postres y mucho más.

Estoy deseando ir, casi siempre nos divertimos (a eso me refiero con lo que pasó el año pasado

Tania Barreiro Otero 6ºB

El sueño Manuel

Martes, diciembre 21st, 2010

EL SUEÑO
Esta noche soñé que estaba en una fuente preciosa que relucía como en la luna llena en plena noche. Decidí beber de la refrescante agua que contenía, pero antes de beber oí una voz suave y bella, era la fuente. Ya sé que es algo atípico, pero digo la verdad, era increíble. Intenté despertar, pero no podía.
Cerca de allí se veía un naranjazo, que tenía como unas pelusas en su tronco, parecía moho. Y sin darme cuenta una rama me cogió del hombro y de repente caí en una especie de suelo hueco.

A lado de donde estaba sentado vi una fresquera, era muy grande y lujosa, con muchos dibujos, cerca de ella ví un bote de insecticida que cogí porque juraría que lo iba a necesitar.

Me di cuenta, cuando observé más detenidamente la estancia, me acordé de que tenía claustrofobia, toda la estancia me daba mala espina, me encontraba mal. En ese momento oí una voz grave, era la de una sombra, que me decía si era de este mundo, yo contesté que no sabía donde estaba. La sombra rió y me llamó mentiroso, yo desmentía, decía la verdad, pero la sombra ya había desaparecido. Al momento oí un estruendo tan grande que era como si tuviera otitis, cerré los ojos y cuando los abrí apareció la misma fuente de antes, pero ahora había muchos mosquitos y decidí coger el insecticida que tenía en el bolsillo, pero cuando iva a usarlo, desperté.
¡A que fue raro!.

Manuel

La Historia de mi vida

Martes, diciembre 21st, 2010

      Jugamos con las palabras : La historia de mi vida

Era un día precioso para pasear por los campos de Neptuno , junto a la cafetería Plutón , donde siempre que voy me dan refrescos gratis.
— Hola soy Martenita y voy a contaros la historia de mi vida :
Al nacer yo , la vida de todo el mundo cambió por completo , mis padres tenían otitis de mis chillidos, que por cierto aún las tienen después de 12 años .
A los tres años empecé a plantar mi naranjo , pero se murió cuando apenas estaba empezando a brotar ! Después probé a plantar hormigas , pero no sé por que no funcionó !!!!
A los cinco años tuve una crisis emocional debido a que mi mejor amigo se había convertido en un mentiroso por culpa de mi enemiga , Jordina. Resulta que mi enemiga le dijo a mi supuesto amigo que yo le había robado el portátil a mi profesora y él se lo contó a toda la clase incluída mi profesora y se enfadaron mucho conmigo , durante mucho tiempo no tuve amigos , hasta que me ayudó a desmentirlo una vieja amiga llamada Karioke aunque todos la llaman Kary . No fue nada fácil desmentir ese absurdo rumor dado que yo no lo había el robo , ella y yo tuvimos que negar un montón de veces , y nadie nos creía ¡Fue horroroso! .
En fin volviendo al principio ; estaba yo en la cafetería tomándome un refrescante chocolate caliente , para a ver si me entraba la fresquera , pero no . De repente vi lo que nunca había visto en todos mis años intergalácticos ; era un bicho de cuatro patas , que en vez de pelo tenía pelusa y que estaba ” meando ” en la sagrada fuente del campo Neptuno . Ver a ese bicho era algo atípico en Marte . Enseguida mi curiosidad me llevó a preguntarle a la dueña ! que era ese bicho ! Ella me dijo que era un perro yo nunca había escuchado ese nombre ! y además ese ” perro” se llamaba Marcianito y dijo que lo había comprado en la tienda de animales , donde yo nunca entro devido a que allí venden moscas intergalácticas y como les tengo fobia nunca entro , de verdad odio a esas moscas , en gran parte porque a los seis años una mosca entró en mi abitación y no había nadie quien la sacase , tuve que comprar cinco cajas de insecticida para matarla pero al intentar extinguirla me intoxiqué y estuve en el hospital durante tres semanas , no volví a acercarme a ellas , y otra razón de porque las odio es porque ¡son “superfeas”!
En fin la dueña , del perro me dijo que era muy bueno y que le gustaban mucho las pelotas pero que tendía a darles pelotazos a los bebés . En ese momento pensé en pedirles uno a mis padres , estaba segura de que serían los mejores amigos de los Marcianiteros Marcianitos ( que así nos llamamos todos los que vivimos en Marte ) y de todo el mundo galáxico o intergaláxico !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Seis meses después tenía un perrito YORSKI si , sin ¡de esos tan monos que no crecen!Me costó seis meses convencerlos de que me lo comprasen pero al final lo conseguí .¡Cuánto le quieroooooooo!

  ¡Espero que no se lo coman ninguna de esas moscas gigantes intergalácticas !

                                                                                         Alexa .

ojd