Archivo para febrero 9th, 2011

Roubo no zoo

Miércoles, febrero 9th, 2011
O axente 005 estaba de vacacións,entón decidiu ir a un zoolóxico, mais, na casa dos reptís orixinouse un robo.
Este lugar era un gran edificio con duas columnas co seu capitel decorado con serpes de pedra.
O roubo producírase no habitat da pitón e ainda que 005 non soubera de ofioloxía sabía que o animal non estaba ben, estaba medio paralizado, deixouno tranquilo e comenzou a investigar…
Encontrou un burato na ventá por donde entrou o ladrón ,e… en canto o botín, fora desenterrado con que ésta pista o levou a súa guarida.

Na súa casa 005, meditó; no seu xornal,na primeira páxina y con letras moi grandes ponía: SUCESO INEXPLICABLE ROBAN UN BANCO E DEVOLVEN O DIÑEIRO,era raro,sí,pero no lle deu más voltas e seguiu investigando.Tras varias horas encontrou o ladrón,era Mac o Paxaro,estaba obsesionado con calquer paxaro,cos mouchos,as gaivotas,o zuros.Mac era gordo,tiña calva e levaba sempre lentes de sol,tamén tiña un traxe de paxaro.O axente e mais él coñecíanse de calotes anteriores.Mac o Paxaro, tras atrapar a 005, explicoulle o seu plan:
Robar o banco e quedarse con o diñeiro,e o fixo en cinco fases:
Fase 1.-roubar o diñeiro do banco.

Fase 2.-escondelo na casa das serpes.
Fase 3.- cloroformar a pitón.
Fase 4.-devolver a o banco o diñeiro falso( fabricado ca sua máquina) e por último,
Fase 5.-”forrarse”e comprar cripton para alimentar a sua máquina de diñeiro.
Mais 005 liberouse utilizando unha da suas ferramentas de espía,e tras loitar un anaco venceu a Mac o Paxaro e entregoullo a policía.
O dono do banco convidoulle a unha gran festa.
¡O final perfecto para a aventura perfecta!

JOSÉ NOGUERIA SALORIO

A vella bruxa da casa encantada .

Miércoles, febrero 9th, 2011
Era un negro día , e lamentablemente , eu non tiña nada que facer , de súpeto oín unha voz que me chamaba , era unha voz escura e tenebrosa , outra persoa sairía correndo para meterse debaixo da cama , pero eu non. Nese momento sentín que a aventura me chamaba . Collín o meu paraugas e saín .
Seguín a voz , e ela conduciume a Casa da Velliña Amigable , pero , non os fiedes do seu nome , era unha casa encantada : a lenda di que a súa antiga propietaria chamada Dorinda era malísima e nunca saía da súa casa , sempre estaba de mal humor , pero otra das moitas lendas que contáronme sobre ela é que antes de venir a vivir aquí era unha espía , pero que un día cometeu o calote do siglo e que por iso a echaron do espionaxe , tamén dixéronme que cultivaba gorgas é que logo facía unha mestura de colas de ratas , sangue de morcegos , auga , vinagre e que tamén lle echaba un anaco de gorga ahumada ; e que eso era o único que comía e bebía  ; cando morreu unha amiga díxome que morrera calva !!! Eso extrañoume moito porque antes de morrer eu recordo que tiña a cabeza chea de pelo e que casi non se lle veían os ollos , uns dín que era porque arrancouse o pelo antes de suicidarse , pero eu creo que foi por esa mestura tan rara que tomaba .
Cando cheguei a casa , era como se me convidase a entrar , vin que estaba chea de corvos no canzorro do tellado , e as flores que algún día viveron no xardín estaban mortas . Cando entrein pareceume ver unha enorme serpe ,sen zuro , pero ao observala desapareceu , desvaneceuse no aire . Toda a casa cheiraba a cripton ,e aunque estaba desexando saír de alí tiña que investigar un pouco mais . As estanterías da sala estaban cheas de libros de ofioloxía , non sei porque pero resultoume moi raro . Tamén recordo que os capiteles das columnas estaban cheas de telarañas , deume moita grima todo aquelo .
A voz desaparecera; que estaba a punto de marcharme cando xireime por un momento é vin que un corpo flotante que se dirixía cara a min  e  me sinalaba , nese momento , desperteime .

Alexa .

O yo-yó

Miércoles, febrero 9th, 2011
Hoxe, como sempre, dirixíame a escola.yoyo Dimos os verbos que resultáronnos fáciles.

No recreo quitáronme o yoyó uns matóns.

O día non podía ir peor, pero de repente déronme un balonazo e nen se quera tiveron a educación de pedirme perdón. Había un papel tirado no chan, así que decidín recollelo e nese intre golpeáronme cunha raqueta. Entrei en coma nn mundo imaxinario. Mirei ao me redor e había unha sopa, que estaba sosa, un xoguete, estropeado e un zorro. Polo menos gocei dunha dulce tarta. Nese mundo había unha clase de Jazz. Desperteime e estaba no hospital. E creo que este foi uns dos peores días da miña vida.

Las haditas magicas

Miércoles, febrero 9th, 2011

Había una vez unas haditas muy pequeñitas y de un color diferente cada una.
Un día una pricesita de un castillo muy lejano vió a las haditas posadas en un árbol de bosque y las haditas dieron un grito.
-Nos ha visto, corred, mejor volar- dijeron las haditas.
Ella dijo que no se asustaran que ella nos les quería hacer daño y se las llevó a su castillo sin que nadie se diera cuenta y las llevó a su cuarto.
Luego más tarde las bañó y jugó con ellas al escondite, aunque le costó mucho encontrarlas.
Un día por la mañana mientras ella estaba durmiendo las haditas se fueron entre los escondrijos de la casa t la madre las vió.Cuando ella se despertó le explicó todo a su madre y se las dejó quedar. 

                                                                                        Nerea Martinez.

Diego Velazquez

Miércoles, febrero 9th, 2011
Diego Rodríguez de Silva y Velázquez nació en Sevilla en 1599.Se casó a los 19 años con Juana Pacheco,hija de su maestro Francisco,y tuvo dos hijas.

Su primera etapa es de un estilo tenebrista destacando “La Adoración de los Magos”y “El Aguador de Sevilla”.
En 1623 se traslada a MAdrid donde es contratado por el Rey Felipe IVcomo su Pintor Real.En 1929 viaja a Italia y estudia las obras de Tiziano,Tintoreto,Miguel Angel,Rafael y Leonardo,allí pintará “La Fragua de Vulcano.
En la década de 1630 pintará cuadros como “Las Lanzas”,”retratros Ecuestres”,”la Venus del Espejo”,”Cristo Crucificado”.
Velázquez obtuvo mucha importancia en la corte,llegó a ser Ayudante de Cámara y Aposentador Mayor de Palacio,por lo que éstas nuevas ocupaciones le restarían tiempo para pintar y tuvo una menor producción de cuadrosl
Los últimos años de su vida estarán marcados por su obsesión por conseguir el hábito de la Orden de SAntiago(ésto suponía el ennoblecimiento de su familia).En ésta época pinta las “Hilanderas ” y las “Meninas”.
Muere en Madrid el 6 de Agosto de 1660 a los 61 años de edad.

LAS MENINAS

 
Fue pintado en 1656.

El tema del cuadro es: La infanta Margarita y sus damitas de honor (meninas en portugués),irrumpen en el estudio del pintor,que observa a sus modelos,los Reyes,situados fuera del cuadro pero reflejados en el espejo.También hay una enana macrocéfala y un enano con aspecto de niño,éste último tiene una actitud traviesa,lo que le impulsa a darle una patada a un gran mastín que está tumbado en el suelo.
Un poco más atrás a la izquierda está el pintor,dispuesto a pintar a los reyes,lleva la ansiada Cruz de Santiago en el pecho,y , al fondo en la puerta hay un hombre de la corte.
A mí me parece un cuadro grandioso, pues creo que es muy difícil de hacer,porque además de pintarse a sí mismo pintó otro cuadro, y creo que tiene una buena iluminación.

 

José Nogueira Salorio

 

ojd