Entradas para la categoría ‘Creacións literarias’

La felicidad se encuentra muy al fondo de tí

Lunes, abril 25th, 2011

La felicidad se trata de estar contento de uno mismo. Hay veces que no sé si estoy contenta con lo que hago, con la persona que soy…

A veces no me gusto, en resumen…

-¿Por qué no puedo ser otra persona?

 

-Porque tengo que rectificar y darme cuenta de que no estoy aquí solo para vivir y luego morir, para perdonar… Parece fácil de olvidar y perdonar pero es difícil de aprender.

 

Ahora que recapacito me doy cuenta que no puedo ser otra persona, porque en el fondo, aunque no lo parezca, nadie es fuerte, solo lo aparentan y todos queremos ser como otra persona hasta que nos damos cuenta que nosotros somos esa persona. En toda vuestra vida no estareis conformes con alguna cosa, alguna injusticia…

En el fondo se puede encontrar la buena persona que uno es capaz de ser.

Espero que esto haga que recapaciteis con esto antes de hacer algo que cambie vuestras vidas.

Entrevista co vampiro

Viernes, abril 15th, 2011

vvSon o xornalista José Josés, entrevistando a xente mais rara do orbe. Hoxe estamos en Transilvania,onde Dona María,( soprano que canta operetas),viu onte a noite un vampiro…

JOSÉ : Cando e ónde viu o vampiro?

DONA MARÍA: Onte a noite.Eu estaba paseando preto do castelo,cando vin unha sombra…era¡ O VAMPIRO!,abriu a súa capa,e caín durmida.Despertei aquí,cunha dor no pescozo.

J: Cre vostede que vaise converter en vampira?

DM: Non creo,ainda que doeme moito o pescozo.

J: Viu a cara do vampiro?

DM: Mais o menos…tiña un cabelo peiteado como os antigos burgueses, unha longa naríz e uns ollos… fríos,pero o mesmo tempo ardentes,indescriptibles,ah! tamén tiña un bigote gris.

J: Grazas pola súa descripción Dona María.

Agora irei o castelo e investigarei un pouco.Tras moito mirar encontrei o sótano do castelo onde estaba un ataude, vou a abrilo e … aquí esta,o vampiro durmindo,vou a entrevistalo:

J: Es tí un vampiro de verdade?

VAMPIRO: Sí,son Drrrá-cu-la

J: Viches onte a Dona María?

V: Si,ela ia caer por un burato,eu salveina!

J:Sopranos equivocadas,vampiros benintencionados…veremos cousas mais extrañas maña no Cairo ,onde Mohamed Utha viu unha momia.

Despídese José Josés, o primeiro xornalista no mundo en entrevistar a un vampiro.

José Nogueira Salorio

A miña aventura como periodista.

Martes, abril 12th, 2011

mmHola, eu son Fernando, un dos mellores periodistas do mundo.
Eu vou facer unha entrevista aos extraterrestres en Marte, viaxaréi maña pola tarde as 17:00 horas, estou un pouco nervioso porque eu non soi digno de viaxar ao espacio, encontrarme con extraterrestres e non estar seguro de cando eles te poden liquidar. O meu despegue vai ser grabado e retransmitido en directo na Sexta.
(Ao día seguinte):
¡Xa estou voando cara ao espazo! Todo é impresionante, bo, xa chegamos a Marte e os camaras xa estan preparados para grabar, pero algo ven hacia aquí, ¡é un extraterrestre!, parece tranquilo, pero non fala, só move o corpo, parece que quere o micrófono, eu se o quería dar pero se foi.
Camiñamos moitísimo e non encontramos nada, só había un extraterrestre en Marte, está en perigo de extinción e nadie debe capturarlo, será a noticia do mes.
Baixamos á Terra e o celebramos, tíñamos viño na nevera e comenzamos a escanciar. Ao día seguinte tiña que entrevistar a un cantante, pero, a miña aventura en Marte, foi espectacular.

Fernando.

A miña aventura como periodista

Martes, abril 12th, 2011

Vouvos a contar a miña historia como periodista. Estou en Madrid no centro. Acánbanme de  dar unha noticia sobre a anchoa mais grande do mundo. Imos para o lugar (unha enviada para a Coruña).

-Estámos aquí no programa das noticias de todos os días da semana. Estamos coa anchoa  mais grande do mundo no ancoradoiro da Coruña, co mariñeiro Harrie o capitán do barco Maldito. Chamáronlle así por que foi encontrado na illa Esqueletica onde está rodeada de mortos. Ao principio era unha illa do mellor e moi divertida, onde vivían xentes que facían unha festa todas as noites do ano. Ata que un  dia un ser maligno matounos a todos e nunca nadie mais atreveuse a ir alí.Só o capitán, e só para coller o barco maldito.

Ao cabo dunha semá deronme unha noticia sobre  un andazo de gripe tremendo, nunca víramos. Todo o mundo de Barcelona ten gripe,aaachísss!!! Oh, creo que collín gripe ata a semá aaaaachísss!!!!!

Meu sono

Martes, abril 12th, 2011

Desde pequena meu sono foi ser unha gran periodista, xa que expresaria as miñas opinións e todo o mundo leerialo, e por fin cumpliouse meu sono.
Mañá vou a Libia, pola revolución conta Gadafi. Este es un gran suceso ,xa que por fin serán libres e non serán uns presos de Gadafi.
Onte publiquei meu traballo de Gadafi, pero as duas horas seguintes echáronme. ¡¡Isto é impresionante!! Meu sono de ser unha gran  periodista desapareceu, é inxusto xa que non teño libertade de expresión.
Pensei que fai tempo rematou isto, pero deume conta que non.

La cicuta curativa

Martes, abril 12th, 2011

Descubriuse en Siria unha cicuta curativa coa que poderase disminuir os efectos da quimioterapia coma os mareos e os vomitos.

A primeira cicuta curativa atopouse na cimeira do monte Nebo.

A cientifica Lucía Isla trouxo unhas mostras pra o seu laboratorio coa intención de plantála nas ladeiras dun cigurat que pola sua distribuíón favorece o crecemento desta planta.

Recoméndase aos enfermos con istos tratamentos que a tomen en infusión e notaran ao cabo dun mes que teñen de novo apetito.

Conseguimos entrevistar a científica e aquí temos un fragmento da entrevista:

-Que opina deste descubrimento?                                                                 

-A verdade é que estou moi contenta,despois de traballar moi duro ,por fín o conseguimos.

-Como averiguaches os poderes curativos desa cicuta?

-A probei coa miña perra que tiña cancer de mama.

-Que destacas deste descubrimento?

-Sobretodo,que a pesar de ser en xeral unha planta venenosa e con cheiro desagradable,ista polo contrario unha vez fervida cambia a suas propiedades e tornase curativa.

Lucia. 

La primera persona en viajar al espacio

Martes, abril 12th, 2011

 Cuando era joven,fuí la primera persona en viajar al espacio.Aunque la gente cree que fué un hombre…¡ES MENTIRA!.Como las mujeres no podíamos estudiar,tampoco podíamos ser astronautas.Por eso,tomé la decisión de disfrazarme de hombre para estudiar y así ser la primera persona que fuera al espacio.Fué una experiencia única.En un principio estaba nerviosa y me tuvieron que subir al cohete a la fuerza.Estuve un mes en la nave,me alimentaba de comida deshidratada.El espacio es inmenso y lo primero que dije al llegar fué:”Veo la tierra y es fantastico”.                                                            

 Lo que más recuerdo es la cara que pusieron mis compañeros cuando vieron que era una mujer.                                                                                            

 La  C.I.A me obligó a mantenerlo en secreto hasta hoy,pero como ya voy a cumplir ochenta años he decidido contarle al mundo entero que yo fuí la primera persona en viajar al espacio.                                                                                                      Lucia

 

 

Gagarin

Martes, abril 12th, 2011

Yuri Gagarin.

Cosmonauta soviético. Se graduó en 1955, en la Escuela Técnica de Saratov, en cuyo aeroclub asistió a clases de vuelo. En 1957 ingresó en la Academia de las Fuerzas Aéreas en Orenburgo, en los Urales, y alcanzó el grado de teniente.

En 1961 fue elegido para el cuerpo de cosmonautas de la URSS, y el 12 de abril de ese mismo año fue lanzado a bordo de la nave espacial Vostok I, que le llevó a distancias comprendidas entre los 180 y los 327 km de la superficie terrestre.

La pequeña cápsula esférica, de poco más de dos metros de diámetro, sobre cuyos movimientos el cosmonauta apenas tenía control alguno, entró en órbita alrededor del planeta a una velocidad de 28.000 km por hora, durante casi hora y media, tiempo en el cual el vehículo llegó a dar dos vueltas a la Tierra y convirtió a Gagarin en el primer hombre que alcanzaba el espacio exterior. Durante la maniobra de aterrizaje decidió permanecer en el interior de la cápsula, sin activar el asiento eyectable que le habría evitado el impacto final de la toma de tierra. Culminó su misión con éxito, y aterrizó indemne en el lugar previsto y en territorio soviético.

Con esta gesta, la URSS volvía a adelantarse a sus rivales estadounidenses en la competida carrera espacial y lograba un importante éxito propagandístico. El protagonista de los acontecimientos, Gagarin, fue condecorado con las más altas distinciones de su país y ascendió al grado de coronel. Convertido en un héroe nacional de la URRS y en una leyenda de la astronáutica mundial, falleció en un accidente de aviación al estrellarse el aparato que pilotaba. A título póstumo se dio su nombre a su localidad natal.

Yuri Gagarin fué una persona valiente por atreverse a subir al espacio con el riesgo que hay.

Tuvo mucha suerte por haber viajado y tambien haber sobrevivido y poder haber visto todas las estrellas y los planetas de mundo exterior.

No todo el mundo tiene la misma suerte que Yuri Gagarin.

Rafael y Nerea

O tesouro na ría de Vigo

Viernes, marzo 18th, 2011

MemoSon o axudante do capitán Memo e tripulo o submarino Subacuatic,  buscamos un tesouro na bahía de Vigo, o capitán manexa o temón e eu son submarinista.

As veces o capitán grita: pulpo a babor, corais a estribor,  gambas a proa, peixes a popa

Paramos as helices un día e dende o ollo de boi do meu camarote veíase un barco undido, na cabina do submarino puxenme o traxe e buceei ata el, pasei pola cuberta e cheguei a bodega, ali estaba unha áncora enorme e uns barriles,destapeinos e…

¡si,ali estaba o tesouro! con unha rede collín o que pude e os outros submarinistas tamén.

Sacaron cun guindastre o submarino da auga e quedamos co ouro e todos vivimos luxosamente ata o fin dos nosos días.

O yo-yó

Miércoles, febrero 9th, 2011
Hoxe, como sempre, dirixíame a escola.yoyo Dimos os verbos que resultáronnos fáciles.

No recreo quitáronme o yoyó uns matóns.

O día non podía ir peor, pero de repente déronme un balonazo e nen se quera tiveron a educación de pedirme perdón. Había un papel tirado no chan, así que decidín recollelo e nese intre golpeáronme cunha raqueta. Entrei en coma nn mundo imaxinario. Mirei ao me redor e había unha sopa, que estaba sosa, un xoguete, estropeado e un zorro. Polo menos gocei dunha dulce tarta. Nese mundo había unha clase de Jazz. Desperteime e estaba no hospital. E creo que este foi uns dos peores días da miña vida.

ojd