Nauta

A loita polo voto constitue a unha das manifestacións máis significativas do movemento que levou as mulleres de Europa e América do Norte a organizarse para lograra emancipación do seu sexo a mediados do século XIX. Para as mulleres non se trataba tan só de conseguir o sufraxio, senon de batallar pola igualdade xurídica e ao dereito a educación, ao traballo e a administración dos seus propios bens.

Tania Otero

Por José y Pamela.

A Ilustración é a corrente intelectual de pensamento que dominou Europa no século XVIII baseada no corpo doutrinal dun grupo de filósofos, na súa maioría franceses, que facía énfase na razón e na ciencia como formas de explicar o universo. Foi un dos movementos impulsor do capitalismo e da sociedade moderna. Tivo unha dinámica rápida nos países protestantes e máis lenta nos demais estados da Europa. O pensamento partía do suposto que o ser humano nacera para ser feliz, de que a razón humana era capaz por si soa de acadar a verdade e dos principios fundamentais da teoría de John Locke e a partir de aí os filósofos ilustrados propuñan unha nova forma de Estado que garantizase a libertade, seguridade e prosperidadee que, como consecuencia fose representativa e non totalmente dependente da vontade do monarca.

Manuel

La Guerra de la Independencia Española fue una guerra que comenzó en 1808, cuando reinaba Carlos IV, porque España no deseaba que el trono estuviese en manos de José Bonaparte, como quería su hermano, Napoleón Bonaparte. Ante la evidencia de la invasión francesa, el descontento popular acabó por estallar: el 2 de mayo de 1808 se inicia una insurrección en Madrid abortada por la represión de las tropas napoleónicas. Los días siguientes los levantamientos antifranceses se extienden por todo el país. Se inicia la Guerra de la Independencia (1808-1814). Durante seis años, se enfrentaron el ejército francés, y la guerrilla española, formada por antiguos militares españoles y campesinos, ayudados por el ejército británico. 1812 fue el año decisivo. El ejército del general británico Wellington con el apoyo de españoles y portugueses consiguió sucesivas derrotas a los franceses.Tras la catástrofe de la Grande Armée en Rusia, un Napoleón completamente debilitado devolvió la corona a Fernando VII. Las tropas francesas abandonaron el país. La Guerra de la Independencia tocaba a su fin.

Manuel

Monumento aos heroes de Pontesampaio

Esta segunda entrada refírese máis a unha defensa popular, das xentes de Pontesampaio (Pontevedra)
A profe.

Tras a batalla de Elviña, nas proximidades da Coruña, o mariscal francés Ney, recibe ordes de controlar o norte galego e Asturias,
para o que centra a súa guarnición en Lugo. Vanse organizando “alarmas” populares nas comarcas galegas. En marzo de 1809, Ney trata de someter a costa occidental galega, sen conseguir
acabar coas partidas de guerrilleiros que acosan os destacamentos franceses. Xa a fins de marzo dese ano recuperáronse polos galegos as prazas de Vigo, Pontevedra e Tuy. Ney parte cara a Pontevedra e Vigo con intención de recuperar as cidades. Ney sae da Coruña, pasando por Santiago. Levaba con el uns 8.000 infantes e 12.000 xinetes, con 13 canóns. Era unha acción anunciada pois fixera publicar bandos sobre as súas intencións. As forzas regulares españolas, ao mando do conde de Noroña esperaron o avance de Ney en Ponte Sampaio, que era o paso obrigado no camiño entre Pontevedra e Vigo.
Ás forzas do conde uníronselle diversos batallóns de milicias populares das comarcas próximas e mesmo de lugares apartados como Lemos. Foron defendidos as dúas pontes, o de Caldelas, baixo o mando de Pablo Trasfogueiro e a propia de Sampaio, polo mesmo conde de Noroña.

O día 7 de Xuño de 1809, as tropas de Ney avistaron ao inimigo. Tentouse tomar a ponte de Sampaio en sucesivos ataques frontais que foron rexeitados. Buscaron os franceses entón vaos apropiados no rio Oitavén, pero os ataques foron infrutuosos unha e outra vez. As tentativas sobre a ponte de Caldelas, mostraron a mesma determinación dos españois. Finalmente, o día 9, Ney xulgou polas perdas que serían inútiles novos ataques polo que deu a orde de retirarse a Santiago. Ao retirarse ambos os xenerais de Galicia, en dirección a Madrid provocaron un verdadeiro reguero de sangue e pillaxe. No seu camiño víronse atacados polas partidas guerrilleiras, de despedida imos. Cando ao saír de Galicia xúntanse ambos, só quedan 17.000 dos 55.0000 homes con que chegaran en xaneiro de 1809.