Nauta

Son unha reporteira novata e vou entrevistar a un escritor.
Quedamos nun escano preto da palmeira do parque .
Luís, o escritor, empezou escribindo escolios dos seus un contos favoritos e deuse conta que el tamén podía escribir un conto.
Esta é a miña entrevista:
_ ¿Podes dicir de que tratará teu próximo libro?- Pregunteille.
_ Pois… meu seguinte libro tratará dun científico que creou, coa axuda do anil da regalicia, unha sustancia líquida explosión e sen querer caeu nas mans dun neno de 11 anos e… ata alí podo contar. – Contoume Luís.
_ Doume de conta que teu libro será impresionante.
¿Como ocorréuseche esa idea?
_ Foi algo moi estrano, era un día caloroso e xa empezaba a suar, entón collín unha zarzaparrilla, despisteime e atropelloume  unha bicicleta, quedei dez segundos no só e pola miña mente pasoume esa idea.
_ Guau…
Cal foi a metedura de pata máis grande que fixestes?
_ Cando era pequeno quixen escribir escribir un conto. Era pola noite e ocorréuseme unha gran idea a escribín nun papel, con mala letra e palabras soltas, miña nai creíu que non valía , entón o borrou, xa que escribín cun bolígrafo deleble; e ao día seguinte olvideuseme a idea.
Pero acórdome de algo…, creo que trataba dunha nespra que perdeuse no campo,  e agora que o penso non é tan boa idea como pensaba antes, pero era pequeno.
_ Bo moitas grazas. Adeus, foi un pracer.

Reportaxe : ” O roubo da floristería “

Era un bo día de Abril , cando o director do periódico encomendoume indagar o caso do roubo da floristería :

Todo comenzou unha semana antes do día da nai , cando un famoso bandoleiro roubou nunha pequena floristería da cidade .

O ladrón o roubou todo agás dous pares de regalicias e unhas semillas de zarzaparilla . Ao indagar o caso, tiven que buscar calqueira pista sobre o ocurrido na escena do delito . E Alí o encontrei , un anaco de papel sacado dunha folla cuadriculada , abrinno , era un pequeno escolio  escrito con tinta deleble , que polo visto , contiña unha dirección . Levoume ata os arredores da cidade , a unha casa vella , e de cor anil , que tiña moi mala pinta . Ao entrar na casa o primeiro que vin foi un longo corredor que parecía que non levara a ningures e unha pequena estantería chea da tea das arañas , que seguro leivaban alí moito tempo , con unha pequena nespra a punto de ser dixerida por unha gran araña . Despois de votarlle unha ollada a toda a casa , baixei o sótano . Non perecérame nada raro o sótano , así que estaba a punto de subir , cando de súpeto oín un forte estrondo na parte de arriba . Rapidamente dirixinme á porta , e vin saír un desconcido da casa , o perseguin durante vinte minutos , pero ao final canseime . Todo aquilo era moi raro , pero tiña que chegar ata o final . Despois da maratón , decidín sentarme no escano do parque daquel pobo , a lembrar sobre todo o sucedido . Estaba moi cansa , o suor corria lentamente polo meu corpo ….

{                                                                    }

Pero como non quero aburrirvos , deixarei o final para outra conxuntura ……

Alexa Tatiana Obando .

b

Esta tarde fun a casa dun científico, que creou un experimento cuxo

resultado é facer todas as cousas delebles.

Son un famoso reporteiro  no meu país polos escolios de noticias explicativas que escribo.

O científico mezclou anil e zarzaparrilla para que o material fose sólido, unha nespra e regalicia para conseguir un líquido que poda borrar algúns obxectos pequenos, e para rematar unhas gotas de suor para complementar un pouco máis a capacidade de borrar as cousas.

Explicoume todo o material que utilizou sentado  no escano da súa casa.

O científico é similar a Einstein, estaba louco, parecía que de un momento a outro ía tolear totalmente.

Manuel

 O sábado día 16 viu unha amiga a durmir, Inés, e esa mesma tarde fóramos a Solana e divertímonos moito.Ao día seguinte a miña amiga marchou, pero non entristeceume moito xa que ese día chegaron os meus primos de Ribeira e estibe xogando ao fútbol na Torre, paseino moi ben, mentres tanto os meus  pais e os meus tíos daban paseos.O luns, o día seguinte, fun a Solana, outra vez, pero con outra amiga, nalgúns momentos houbo un pouco de choiva,pero mentres comíamos, cando estábamos a punto de irnos pícome unha abella no dedo, fíxome bastante dano.

Ao día seguinte ía ser o meu cumpre e os meus pais deixáronme invitar a Candela a durmir, porque a miña irmá e os meus primos íanse a Ribadeume.
Eses días  pasáronme con lecer e tranquilidade.
O venres fun a Portosín e facía bastante malo, a verdade e que aburrinme un pouco xa que é un pobo de costa e se non hai sol non tes moito que facer, tampouco había feira e as miñas primas e miña irmá maior foron as festas de Noia.
En fin non fixen ningunha viaxe  moi grande pero iso cambiará no verán.
 Celia Jáudenes López

Publicación, 11-04-2011, Lois Rivera

 O pasado sábado, un equipo do XORNAL de Galicia adentrou no “Bosque de Galia”. Ao parecer, se unhapersoa adentra neste bosque, non sae con vida; por isomesmofumos a ver:

Ao chegar, subimos ao lombeiro a observar todo o bosque; o que vimos son lobishomes, lobos, cans e gatos salvaxes, zombies, pantasmas, e algún que outro borracho.

Aida por riba, oíamos coma se unhacousa se estiveramovéndosepreto a nós; logo descubrimos que era un lolo, na cámara de XoánBonome, (o do conto, si, si!).

Estivemos sacando fotos, e a maioría saíron movidas, polo medo e os seus temblores.

Por sorte, alguna saíu ben, como estas:

Eu coñecín un matrimonio moi amistoso coa xente, sempre andaban xuntos e vivían no meu edificio. Un día escoitei un ruído que saía da súa casa. Entón subín correndo as escaleiras, collín a pistola que gardara no bolsillo e tirei a porta abaixo. Camiñei despazo pola casa e non había ninguén. Só encontrei unha maza que destruíra unha parte do pavemento. Dende aí, souben que comenzara o caso que ao final eu resolvería. Encontrei gotas de sangue que se dirixían ao ascensor. Baixei nel e encontrei unha chave tirada no chan. Era a chave do piso do matrimonio.

A muller chamábase Raquel e o home Abel.

Na habitación descubrín unha libreta na que poñía un plan para matar a Abel, o home do matrimonio. Agora todo pechaba. Antes de escoitar caer a maza escoitei uns berros, logo caeu a maza. A maza tiña unhas gotas de sangue e iso quería dicir que Raquel golpeara a Abel coa maza.

Sei que era Raquel porque ela enviábame postais de navidade coa súa letra. Menudo desmán. Vin que poñíaque tiraría o cadáver ao mar e dirixíase a Vigo. Fun a Vigo e encontrei a Raquel chorando na orilla do mar. Ela admitiuno e esposeina. Pobre Abel, era un home tan boíño…

Tania Barreiro

Ayer a mi hermana y a mi, nos pasó algo increíble. Fuimos al parque con nuestra familia y allí, Tatiana, mi hermana, y yo, encontramos unos colgantes. Nos  los pusimos  y, ¡ impresionante ! , ¡ volamos ! ¡ Los colgantes eran mágicos !

Pensamos que tenía que ser un secreto, así, que decidimos no decírselo a nadie.

De pronto, apareció un montruo gigante, feísimo, horroroso, malísimo.

Cuando parecía todo perdido, lo derrotamos con unos cuantos ataques mágicos.

Al llegar a casa, los guardamos en una caja fuerte.   

                                                                                                                                   Pamela Soria Marcote.