Superespeciais

Ana Romaní é unha poeta da que lemos varias poesías na clase. É de Noia e falamos con ela na Tasca Típica. O que falamos está na entrevista que mandamos á Voz de Galicia:

Este ano aprendín de memoria unha parte do poema de Ana Romaní para recitar no festival de poesía da biblioteca. Despois fíxémoslle unha entrevista á poeta para preguntarlle polas mulleres das que fala no poema. Ela dí que camiñan descalzas polas rochas e que hai pantasmas. Aquí tendes a entrevista:

embedded by Embedded Video

YouTube Direkt

Ana Romaní: ” As mulleres de Das últimas mareas fan traballos coma fregar a louza, dar clase, coidar enfermos, escribir poesía…poden ser calquer muller.

A poeta Ana Romaní

Despois de ver como o froito da magnolia recollida no outono, soltaba unhas semillas moi vermellas e moi bonitas na aula, decidimos pintalas con acuarelas e tamén facerlle unha poesía entre todos.

Vai quedando ben

 Vello Magnolio

Interpretación do poema según Javi

MEL NO FOCIÑO

Can  canciño

con mel no  fuciño.

Gato  gatiño

morreu  no camiño.

Vaca vaquiña

amodiño  camiña.

Gaivota gaivotiña

enfermou  pola  tiña.

Interpretación do poema según Rebeca

ARCES DE OUTONO

Creación de Jésica

Os arces da nosa alameda,cando chove choran con pena.

Outras veces os arces bromean,

e ríen coma soles de alegría.

Moitas veces no outono con bergoña,

colorean os paseos con vermello borgoña…

 Ana Romaní é unha poeta de Noia, empezaremos a coñecela pola súa obra. Este fragmento será o que

recitaremos no festival de poesía da biblioteca. Despois xa veremos se a podemos coñecer en persoa..pero

polo de agora… vamos a desfrutar cos seus poemas!

Cabo Ortegal

DAS ÚLTIMAS MAREAS (Fragmento.Ana Romaní.)

Camiñan descalzas    polas   rochas,

pantasmas  de   sal   habitan    as  sombras,

saben   que   as   últimas    mareas

esqueceron    na  praia   restos    do   naufraxo.

As  mulleres  recollen   cada    noite

os   tesouros   de  agua ,   liquidos  e  fráxiles,

rebélanse    contra    a    historia,

constrúen    co    mar     as    estatuas

que   nunca    permanezan.

As mulleres de sal, con argazos de sombras,

xorden das últimas mareas

e tecen tesouros de auga cada noite

 contra a historia.

Elas, que saben que o efémero permanece.

Aquí estamos en el certamen de poesía de la biblioteca. Esto nos permitió descubrir talentos que de otra manera nos pasarían desapercibidos.

 Cada uno de los alumnos participó con un texto adaptado a sus posibilidades.Todos lo hicieron muy bien, pero de esta vez, Rebeca destacó por  sus dotes para la dramatización y una extraordinaria capacidad de memorización. Recitó el poema de Rosalía de Castro, “Adiós ríos, adiós fontes” que, como se sabe, no es corto. Fue nuestra primera experiencia como grupo. Todo un éxito. ¡Enhorabuena chicos!

Meses más tarde participamos en las celebraciones del Samaín del instituto, esta vez con una poesía de miedo de producción propia, “O día de samaín”. Fue un trabajo de grupo pero finalmente le tocó a Rebeca ponerse a recitar. Y en el vídeo se puede comprobar lo bien que lo hace.

SAMAÍN

O día de Samaín

pola noite eu saín,

quería dar unha volta

e olvideime de pechar a porta.

Cando volvín para a casa,

unha voz díxome: pasa!

un tremor sentín no corpo!

parecíame a voz dun morto!

Eu entrei pouquiño e pouco..

todo escuro! todo negro!

ahi meu Deus! que medo teño!

Un golpe detrás da porta,

os meus ollos arripiados,

era a cabaza máxica

dando berros despiadados.

O día de Samaín,

as portas as de pechar

se non queres arripiar

os teus pelos coma min.

Preparándonos para o recital