Cancións para cidades …
Nosotros tenemos el sena y el bosque de Vincennes pero Dios, las rosas son hermosas en Göttingen … los niños son los mismos en Paris que en Göttingen … 
http://www.youtube.com/watch?v=rajgW4Y75…
Ne me quitte pas … Amsterdam
http://www.youtube.com/watch?v=RKMqCqjix…
Paris … Paris …
http://www.youtube.com/watch?v=6R2y_2zQ4…
Oh! New York
http://www.youtube.com/watch?v=aqlJl1LfD…
Hopenagen … Copenagen
http://www.youtube.com/watch?v=LBNDX3cRd…
Berlin …
http://www.youtube.com/watch?v=VVFhqFF0-…
Contra as academias
Academia de Berlin. Carstens envialle unha carta a Heinitz, director da devandita, na que o informa do seu desexo de permanecer en Italia a pesares de finalizar o seu tempo de estudio o que supon o abandoo da Academía Berlinesa.
O séculos XVIII/XIX entre academicismo e liberdade …
… Deseo decir a su excelencia que yo no pertenezco a la academía de Berlín, sino a la Humanidad .., sólo puedo desarrollarme aquí, entre las mejores obras de arte que existen en el mundo, y continuaré justificandome con todas mis fuerzas, ante el mundo, con mi trabajo … mis facultades me han sido conferidas por Dios; debo ser un administrador responsable, de forma que cuando llegue el día en que se me llame para rendir cuentas de mi administración, no deba decir: Señor, el taento que has depositado en mí lo he enterrado en Berlín …
Kunstgeschichte oder Gerichte
… Historia da arte como historia dos artistas …
… Historia da arte como historia das formas …
… Historia da arte como historia da loita de clases …
… Historia da arte como poema a un Ovo xigantesto de albastro …
Eu pensaba que na univesidade non encontraría nunca descripcións literarias, que non literais, dunha obra, eu pensaba que esas cousas só as facían os literatos cando lles encargaban un catalogo de exposición, e esta ben que o fagan, é a súa ocupación, … pero nos … nos non nos podemos permitir describir as formas baixo frases poéticas se antes non sabemos de onde sairon, ou a onde pretenden chegar, senón, todo poema é inutil …
E o mesmo cos bicos, o bico brancusiano ( non sei se existe tal adxetivo), representase como unha fusión máis alá do desexo … e bla bla bla bla bla … e a xente ponse a disertar sobre a fusión dos amantes e bla bla bla e enton nombran a Rodin pero nin sequera se lles ocorre sinal, ainda que son evidentes, as defirencias entre as dúas pezas máis alá do sentimentalismo enxaulado na pedra … Evidentemente as emocións forman parte da obra, ¿Pero non hay nada máis alá?
… Pois iso que a ARTE non é un POEMA …
Se eu quero ler un poema busco un e leo, se quero sentir coa literatura as formas da obra leo, pero non quero que unha clase de arte sexa literatura …
O amor líquido
Estou a leer sobre a “Historia da arte e a loita de clases” … o simplo título davos unha idea da trama da noveliña … A Historia e a Historia da arte estudianse dende diversos enfoques, dende puntos de vista que triunfan nuns momentos e noutros entran en decadecian, que resoan tan só ou que se converten no modelo de estudio. Hoxe en día polo menos en arte seguese a teoria de Jacob Burckhart, é dicir, o enfoque psico-histórico ( seguindo a denominación de Plazaola) ainda que seguro que vos soa máis como enfoque sociolóxico. Hoxe en día convinase con outros como o formalista ( Wöllffin ) ou o iconolóxico (Panovsky) …
Lendo estas cousas recordei, por unha incoherente relación de ideas, un libro “El amor líquido” de Bauman, que me foi descuberto por un amigo boloñes: O amor nos tempos do capitalismo …
[e a arte dende unha ollada marxista. Xa vos dixen que a relacion non era moi coherente ...]
Por que non vivimos nun mundo eterno e quedo, nunca o fixemos, pero sen embargo hoxe todo é máis efimero, todo xira máis rápido, será que o amor se esixe menos, será que se acaba antes ??? Será que antes se amaba mellor???
La idea misma de “relación” (…) sigue cargada de vagas amenazas y premoniciones sombrías: transmite simultáneamente los placeres de la unión y los horrores del encierro. Quizás por eso, más que transmitir su experiencia y expectativas en términos de “relacionarse” y “relaciones”, la gente habla cada vez más de conexiones, de “conectarse” y “estar conectado”. En vez de hablar de parejas, prefieren hablar de “redes”.
Los hijos son una de las compras más onerosas que un consumidor promedio puede permitirse en el transcurso de toda su vida. (…) en nuestros tiempos, tener hijos es una decisión, y no un accidente, circunstancia que suma ansiedad a la situación.
Toda puja en pos de la pureza deja sedimentos, toda puja en pos del orden engendra monstruos. Los monstruos sedimentarios de la época de la promoción de la trinidad territorio-nación-estado fueron las naciones sin Estado, los Estados de más de una nación, y los territorios sin nación-estado.
… Pecado de Capital …
… se sentó a su lado despreciando aquel lugar perdido y oculto, olvidado en los mapas terrenos y celestiales, mirando a su alrededor en busca de una excusa para correr a refugiarse en la habitación del hostal … Las mujeres de capital solo soportan las aldeas para relajarse con el pintoresquismo inmutable de sus ambientes, odian esos lugares en los que todo permanece a pesar de la vejez que va cayendo sobre sus transeúntes como el polvo sobre los muebles viejos. La nada es la vida y la vida es la nada, de allí el mundo no se cambia, ni siquiera el mundo lo cambia, es ajeno y antinatural ante los ojos recien maquillados de las señoritas de capital …
… La simplicidad llenaba sus días, que no la ignorancia, tal y como ella pensaba y pocas eran las novedades, salvo aquel día, cuando estando allí sentada, con los ojos ahogados de soberbia y sofisticación fingida, entró por la puerta de la espartana taberna una pareja de la que a simple vista podía advertirse que eran de otra nacionalidad, tal y como confirmaron al hablar entre ellos en un idioma desconocido para los oídos de la mujer. Pidieron agua, y un teléfono, hablando aún en aquella lengua extraña y de inmediato fueron atendidos por el tabernero, un hombre gris que servía vasos de vino con la tristeza y solemnidad de un sacerdote en funeral, un hombre de ojos apagados y secos que parecían haberse muerto en su juventud, quizás junto a un amor inolvidable (como a ella le gustaba pensar). Pero en aquel momento, escuchando las voces de los dos extraños sus ojos recobraron la vida que habían perdido tiempo atrás y de sus labios salienron sonidos irrepetibles que hilados lenta pero correctamente, a pesar de la falta de costumbre, se convirtieron en mensajes comprensibles para los recién llegados. Comenzó así una intensa aunque breve conversación en que el hombre de la taberna pareció transportado a un mundo extraño y brillante en el que rejuvenecía con cada nueva palabra. Los habituales del local escuchaban en solemne silencio, uno sonreía, otro miraba al fondo de su vaso de vino, y ella solo esperaba desvelar aquel misterio. Al marcharse ambos la oscuridad regreso al interior de sus ojos y los años cayeron de golpe encima, más pesados, más infames. Entonces alguien dijo:
- ¿Suecos?
- Si, suecos – dijo el hombre
- Ai Manolin – le dijo otro – te nos dejastes allí los mejores años …
… ¿Y si cada hombre no era lo que parecía? ¿Y si cada uno de ellos había visto más mundo que ella, triste señorita de capital y ojos pintados que jamás había mirado más allá de los confortables limes de la urbe? Por primera vez en su vida se sintió pequeña e ignorante, ciega, por primera vez en su vida supo lo que era la humildad …
Emilia Maseda
Entartetekunst e amigos
As xéneses dos nacionalismos de todos e sabido que se producen no século XIX, uns como reafirmacións das nacións existentes e outros como xustificación do nacemento de novos paises. Os exemplos máis significativos, por supostisimo, son os das reunificacións italiana e alemana, pero sobre todo, cando falamos de nacionalismo é imposible non pensar na historia recente, e digo recente por que a paseares de ter acontecido nos principios do século XX seguimos a sufrir a consecuencias directas ou inderectas daqueles feitos.
A reafirmación da identidade alemana era algo natural e lóxico nun país sen pais. Alemaña como tal é unha creación recentisima en tanto que moderna (da idade moderna). Unha serie de principados, sobre uns 300, unidos todos por unha lingua que comezou a ser emblema daquela nacion fragmentada no periodo ilustrado gracias a labor de asociacións que traballaban a imaxe da Ademie Française, comezaron a buscar una unidade, primeiro económica e máis tarde politica. Eran as terras do limes, as terras bárbaras, e tomaron por bandeira e simbolos a súa lingua e os intelectuais que fomentaron aquel espirito de unidade, Goethe e Weymar [estou a resumir esto tanto que se cadra meto o zoco ben ata o fondo, desculpade que non poida recorrer a unha referencia bibliografica axeitada, teño que tirar de memoria e a estas horas falla máis do habitual ...]. O nacionalismo aleman comezou por algo cultural.
Pero avancemos no tempo, saltemos a unificación e o XIX, pasemos ó século XX facendo primeiramente unha seria adverntencia: como historiadores, como persoas versadas ou cun minimo de cultura que vaia máis ala dos coñecementos historico-hollywoodienses deste periodo histórico, como coñecedores da arte e amantes da mesma, como persoas de ben eliminemos todo xuizo de tipo “que noxento, que dexenerado, que nazi, que …” ; temos que ver, entender e saber para xulgar, facendoo dunha maneira profunda, non abandoandonos a superficialidade de quedar tan só co escuro, triste, amargo e cruel conto de “que malos eran”.
Unha vez dito esto podemos pasar a analizar a arte xestada antes e durante o periodo do nacional-socialismo alemán, e iso implica, non só quedarnos coa marabillosa “Entartetekunst” ( arte dexenerada: aquela que incluiria tódolos ismos) senón tamén aquela froito do nazismo, aquela que é arte xenuina e correcta, a aria e a sá …
De Van Eyck a Emil Nolde … (Van Eyck)
Estou hasta os mesmisimos de que me poñan ó Matrimonio Arnolfini ata na sopa … eu comprendo que un dos documentos visuais máis interesantes sobre o século XIV nos paises holandeses pero podianlle dar algo de descanso ós Van Eyck.
A pintura flamenca sempre me tirou, gustamen máis, pareme máis fresca, máis sentida, alguns dirán que máis atrasada … e eu preguntome por que?
A perpectiva aérea non se inventou en italia senon en flandes, foi o xenio de Leonardo o perfeccionador da tecnica, dade gracias que non a inventou el, senon deixaría o traballo a meidias por aburrimento ..
Os cadros de paisaxe son a delicia dos paises do norte e incluso as paisaxes italianas tiran e elementos nordicos como as vilas pragadas de esplendorosas agullas, as montañas recortadas como gumes nos horizontes, ou os rios que se abren polo medio do cadro como na Coroacioón da Virxe de Van Eyck. Que sería da paisaxe de Tiziano sen a sombra do norte ??
Producian en serie e os talleres estaban pragados de plantillas que se repetína unha e outra vez demostrando que a pintura máis ca unha arte era unha industría … e sen embargo eu miro un cadro flamenco e pareceme único, pode que por que non este afeita a esa pintura, quen sabe … de momento deixademe quedar cos meu Van Eyck, Van der Weyden ( por certo no museo de Belas Artes de Asturias, deume ganas de quimar un cadro que se reducia ó fondo do descendemento de Van der Weyden pero sen ningunha persoaxe e dous tres flanqueando o cadro … a miña mente de ignorante na materia de arte contemporáneo impideme ver con claridade onde esta a beleza do descarado plaxio non so á Van der Weyden senon tamen a Duchamp … )
Grisalla. Van Eyck
Si, sintoo, sempre digo o mesmo e sempre me quedo no mesmo …
Para elas …
de cine …
… que plagiooooooooooo mais gordooooooooooooooooo, o final de El ultimo cuple (1957) pareceme identico ó de Candilejas (1952) …
… Candilejas de las que la vejez s retira para dar paso a la juventud …
que gran peli … ainda que sei algunha que entende: lenta = aburrida; peor para ela
ademáis a súa música e desas melodias que nos acompañan sempre, gravadas na memoria infantil … eu xa a escoitara moitas veces antes de ver a pelicula, como a musiquiña de Amarcord … quizais por iso devezo por elas …
- Creia que odiabas el teatro
- lo odio, tambien odio la vista de la sangre pero la llevo en mis venas …
Truffeau emocioname menos … en fin, acordome del agora por que fai uns días que tiven o pracer de ver “los cuatrocientos golpes” … Particularmente gustoume máis “La noche Americana” ( bendito aquel que logre tela nas mans ou vela, por que disque é un chisco dificil por cuestions de herencia)
- Yo por una película dejaría a un hombre, pero por un hombre nunca dejaría una película.
- He descubierto una cosa terrible, y es que se puede estar locamente enamorado de alguien a quien se desprecia, de quien se odia cada gesto, cada palabra, cada pensamiento.
-Supongo que antes la gente miraba el fuego como ahora se mira la televisión.
(mirar o lume é máis divertido que ver a tele … pero non o direi en voz alta para que non pensedes que son piromana )
Margaret Cameron
Dende os seus comezos a fotografía vivu unha intensa relacion de amor e odio coa pintura.
Incompatibles pero inseparables dende o momento en que a imaxe da camara escuro se fixou sobre o papel …
Habían de ser artes independentes ou subordinarse unha a outra? que obxetivos perseguian, que funcions debían desempeñar ?????
O debate permanecería aberto por moito tempo, mentras tanto, nacia o pictoriliamismo seguindo as bases sentadas pola fotografa afeccionada M. Cameron, que ainda con non moi boa técnica, por usar lentes pouco adecuadas e placas defectuaoss conseguia fermosas composicións deste estilo:
Imaxinade o que tivo que supor a impresión fotografica, o descubrimento dun novo mundo cheo de detalles que a maioria das veces pasaban por alto, incluso os retratados teñen algo de diferente, pouco acostumados o obxetivo sembran “inocentes” … Si, recoñezamlo, como fotografa non servo pero de todos modos sigo e seguirei por moito tempo a vivir namorada deste mundo sen cor … O poder da imaxe e da posesión da imaxe son temas interesantes e atraintes … quen sabem igual lle adicamos uns cantos post …