Europe: Are you in? Pois non sei… Manuel Torres, Alicia Lorenzo, Tatiana Jaen e Alba Vila
Posted by manueltorres on mayo 23, 2013
Ao final do ano 2012 o noso instituto foi agraciado nun sorteo: unha viaxe a Bruselas para tres alumnos e un profesor. Tras unha selección previa unha man inocente
Nós, o presidende do CESE e Isabel Caño. Abril 2013, Bruselas
elexiunos para participar en “Your Europe, Your say” do Comité Económico e Social Europeo (CESE). Naquel momento non tiñamos nin idea de que era iso do CESE. Pero ao pouco veu a visitarnos Isabel Caño, a representante española (malagueña en concreto, do sindicato UGT) representante do Grupo 2 do CESE. Contounos que CESE é un organismo asesor das intitucións europeas. A súa función é representar a Sociedade Civil. Digamos que os cidadáns reclaman cada vez máis unha burocracia vía internet. Pois ben, a Comisión Europea ou o Parlamento Europeo pídenlle ao CESE un informe sobre ese asunto. Isabel forma parte do traballo de elaboración do Informe da Axenda dixital. No CESE teñen tres grupos: no Grupo 1 están os representantes dos empresarios, no 2 os dos sindicatos e no 3 todo tipo de organizaciones sociais, dende as organizacións de consumidores ata a ONCE española.
Resulta que nós iamos representar a España nunha sesión organizada polo CESE con escolas dos 27 países membros da UE. Pedíronos que elexiramos tres alumnos da nosa clase de Filosofía e cidadanía trilingüe (galego – castelán - inglés). Convocamos pois un concurso público entre os alumnos. Catro profesores entrevistamos as 12 rapazas que se presentaron. Pensabamos favorecer as de menos recursos económicos, e mirar as boas notas e se non tiveran participado en ningunha outra actividade europea no centro. Na entrevista en inglés con cada una delas, as rapazas foron autoeliminándose e indicándonos quen debía ser escollido. Difícil. Para nós era moi difícil seleccionar só a tres, todas elas tiñan interese, falaban inglés sen problemas e tiñan boas notas. Pero as 12 nos indicaron claramente o camiño: Alba Vila, Alicia Lorenzo e Tatiana Jaen .¿Sería certo que o noso traballo SI vale para algo? Escolleron con criterios da mellor democracia europea. Seguramente estamos no bo camiño. Are we in? Pois, parece que si.
Chegamos a Bruselas e iniciouse rapidamente o traballo da sociedade civil xove no CESE. Alicia, Alba e Tatiana tiñán que participar en actividades encamiñadas a seleccionar tres prioridades relevantes para Eurpa según a xente xove. Recibiunos o presidente do CESE, a vicepresidenta da Comisión Europea e un montón de personalidade máis. Todas insistiron na importancia deste acto para o futuro da Europa en crise. O presidente do CESE Henri Malosse, do Grupo 1 e recén chegado a ese cargo, prometeu, asumir como propias as prioridades que foran selecionadas. Durante día e medio, en traballos en grupo e reunións, as alumnas foron colaborando na selección desas prioridades. No acto final celebrouse unha votación e gañaron estas tres: primeiro, promover políticas de fomento do primeiro emprego xuvennil; segundo, fomentar politicas de protección das familias cos proxenitores en paro e con xoves ao seu cargo; e finalmente, incentivar os xoves como empresarios emprendedores. Tanto no proceso como nos resultados o diálogo foi enriquecedor, dinámico, participativo e democrático. Were we In? Si, parece que si funciona Europa (aqui tedes un video resume do evento).
No momento de facer o discurso de clausura o presidente do CESE contounos como a actitude emprendedora dun empresario francés, xove, fixolle cruzar o Canle da Mancha e tentar vender produtos franceses en territorio británico. Non falou das prioridades seleccionadas en primeiro e segundo lugar; bueno, as citou, pero centrou o seu discurso na importancia dos xoves emprendedores europeos, que coma el, emprender negocios encarnando os mellores valores “europeos”. Eu preguntábame: Is he IN? Creo que non, pareceume que escoitaba pouco. Olvidouse das prioridades de proteccióin social quedándose só, co de empresarios emprenderoes. ¿Estaría eu sempre coa mosca detrás da orella? Are you (Manuel) IN? Non sei, algunhas outras cousas fixéronme dubidar aínda máis.
A Comisaria de Educación Androulla Vassiliou fixo tamén un discurso sobre a importancia da democracia, dos valores comunitarios. Un rapaz británico preguntoulle: “¿Como fala vostede de democracia se o seu cargo non foi elexido polos europeos, senón nomeada a dedo?”. A comisaria contestou serena relatándonos a súa dura experiencia personal, vindo do mundo agricola do traballo dunha illa grega cando chegou a “Europa”. Logo relatou que ela non fora elexida senón proposta, e logo nomeada polos elexidos polo cidadáns. “¿Por que non contesta a pregunta e cóntanos a súa experiencia personal?”. Is she IN? Paréceme a min que non.
Pouco despois, nun pequeno encontro só entre os profes, pedíronnos que expresáramos as nosas inquedanzas como “profesores europeos”. Trala contestación do compañeiro de Chipre dicindo que non se sentía xa europeo desde que os bancos dos seu país pecharan as súas contas de aforro; e trala intervención da compañeira grega contando que os seus alumnos non querían vir porque non se sentían europeos, eu non quería abrir a boca. Pero falei: o máis relevante era contar cun curriculum comun
No CESE, sesión de traballo. Bruselas abril 2013
centrado en “valores europeos”; e expliquei o que quería dicir: solidadariedade, politicas de protección dos menos favorecidos, igualdade de oportunidades…. O “funcionario” do CESE contestoume: os valores eran moi importates, porque a libre compentencia entre empresas e a liberdade de mercado eran esencialmente “valores europeos”. Con esa alusión aos “valores europeos” contestou as nosas tres intervencións. Eu confeso que me cría Europeo antes de visitar Bruselas, pero, paréceme que vou cambiar de opinión. Are you in (Manuel)? Pois, vai ser que non.
Pola noite, na cea, senteime a falar cunha profe austriaca. No fala fala acabei dicindo que non sabia que aconsellar xa os meus alumnos cando acababan o bacharelato. Dous exalumnos licenciados en medicina inciaban eses días o súa peregrinaxe pola emigración, contáranmo no facebook. A profe, tras recordarme que impartia historia, europea claro, apuntoume que a eles, os austriacos, lles tocara emigrar ao principio do seculo XX, e que agora, nos tocaba a nós; eran, dixo, os ciclos normáis da historia. Eu pensei, “Miña rula, moita historia non sabes”. You must be in, I am not.
Manuel Torres
Nuestro viaje a Bruselas fue una gran experiencia. aprendimos cosas realmente interesantes sobre Europa y sobre el papel que desarrolla es Comité Económico y Social Europeo en la UE. Las actividades estaban bien organizadas pero apenas tuvimos tiempo para hablar con todas las personas o de conocer la ciudad. De todas las cosas que aprendí, la que as me sorprendió fue la gran diferencia económica y social que existe entre los países del norte y los del sur de Europa, pero creo que esta actividad es una excelente forma de comenzar a solucionar este problema y también de ayudar a las personas comprender lo que realmente es la UE.
Tatiana Jaen
A viaxe á Bruselas foi unha oportunidade para coñecer xente de todas as partes de Europa e poder saber un pouco que é o que se fai alí que tanto pode chegar a afectarnos. A finalidade deste proxecto foi facer que os mozos europeos formásemos parte, dalgunha forma, na toma decisións e que se escoitasen por un día as nosas ideas. Espero que as teñan en conta cando chegue o momento de decidir seriamente sobre algúns dos temas que se trataron. Persoalmente foi unha experiencia que nunca olvidarei porque coñecín xente incrible. Amigos cos que nun futuro, se teño a oportunidade de viaxar a outros paises europeos, podo quedar para tomar algo, charlar e recordar eses 2 increíbles días. O peor desta viaxe foi a duración, na miña opinion dous días non son suficientes. Pero non hai queixa. Viaxar a Bruselas, unha cidade incrible, con todo pago é digno de agradecer nos tempos que corren habendo recortes para todo.
Alba Vila
Esta viaxe foi unha marbillosa experiencia na que puidemos coñecer moitas persoas novas e sentir que todos nós formamos Europa. No CESE tivemos a oportunidade de ser escoitados polas persoas que deciden o noso futuro e poder comunicarlle as nosas preocupacións como cidadáns xoves. Puiden comprobar que non importa de qué lugar foramos ( do norte, do sur, da montaña, da costa, da cidade ou da aldea) porque todos pensábamos máis ou menos o mesmo e tíñamos máis cousas en común do que en realidade parecía.
Alicia Lorenzo Blanco.
