Entradas para la categoría ‘As nosas creacións’

Transformando personajes

Martes, Xuño 5th, 2012

Pelo de azabache

Pelo de azabache es una niña bajita y bastante gordita. Su pelo es liso, negro como el azabache y sus ojos verdes. Siempre está seria, no es muy lista, es antipática e irrespetuosa. Le gusta vestirse con ropa de colores tristes. Un día, después de la historia de los osos, estaba en casa con su madre y esta la vio más seria de lo normal. Para hacerla reír probó de todo: contar chistes, aplastase un pastel en la cara… hasta que se le ocurrió una cosa: hacerle cosquillas. Cuándo estaba distraída le hizo cosquillas y pelo de azabache empezó a reírse sin parar. Esa fué la primera vez que se rió.

El verdadero personaje es Ricitos de oro.

SOFÍA MARTÍN ÁLVAREZ

A lenda do Lobishome de Cervantes.

Luns, Maio 14th, 2012

Era unha vez un pai e un fillo que sempre estaban a traballar. Ao revés que o pai, ao fillo encatabanlle ir ás festas, sempre dicía: “cada cousa ao seu tempo”.

Un día  o fillo quería ir a  unha festa , e estivo discutindo co seu pai durante bastante tempo:

- Pero, pai, eu quero ir – dicíalle o fillo.

- Que non, que hai que traballar- contestáballe o pai.

Ata que o pai, farto de discutir, díxolle sen pensar:

- Vai e oxalá te convertas nalgún animal.

Á volta da festa viu que o pai estaba dormido, canso de tanto traballar, e el decidiu que tamén tiña que ir á cama. Pola noite o fillo levantouse e unha forza misteriosa fíxolle ir ao bosque e alí empezou a sentir como lle crecían as unllas,  e empezoulle a saír pelo por todas partes e, sen darse conta, convertérase nun lobo.

Á mañá seguinte o pai empeou a buscalo e a preguntar por él por todas partes. Entón decidiu ir á meiga do pobo, que lle dixo:

- O teu fillo está convertido en lobo e tan só hai unha forma de salvalo: tes que matar a un carneiro e levalo ao monte, o primeiro lobo que vaia hacia el será o teu fillo, e cando vaia a comer terás que cravarlle este coitelo de prata, pero sen facele unha ferida mortal.

O pai ao día seguinte foi ata o bosque e alí colocou o carneiro. Despois apareceu un lobo e saltoulle para cravarlle o coitelo. Cando llo cravou viu como a pel de lobo desaparecía e volvíase a converter en humano. Volveron a casa e pedíronse perdón.

Julio Rivera Leal

A LENDA DE A SANTA COMPAÑA

Luns, Maio 14th, 2012

Isto sucedeu hai moitos anos, en 1886,  cando a xente non  podía mercar un vehículo nin tiña televisión.

Un pai máis o seu único fillo viñan de facer o camiño de Santiago. Eles vivían en Carrusel, viñan cansados e fixeron unha parada na igrexa.  Sentáronse e deixaron as súas pertenzas baixo os pés. Era unha noite estrelada, pero eles non se decataron de que detrás de a igrexa había un cementerio moi espeluznante que fora maldicido polo mesmo diaño. O chan empezábase a nubrar e a noite era cada vez máis escura cando escoitaban un ruido. Asomáronse e viron almas en pena guiadas por un esqueleto con túnica negra e unha gadaña. Era a morte. O pai e o fillo saíron correndo, pero co susto olvidáronse das súas pertenzas, nas que levaban tizas e unha cruz. Ó pai, que era moi vello,  deulle un ataque e caeu ao chan. As almas empezaron a camiñar por encima del mentras que o seu fillo desaparecía na escuridade.

Ao día seguinte o pai despertouse na súa casa, porque un veciño o encontrara na igrexa. El empezou a berrar decindo onde estaba o seu fillo. Dúas semanas despois apareceu o fillo, cunha cara branca coma dos mortos, os ollos escuros coma a noite, unha cara sen alma viva. Viña cunha gadaña e cunha túmica negra. El non lograra darlle esquinazo á  Santa Compaña e tocoulle ser o guía. Cinco semanas despois morreu o fillo dun paro cardíaco e tres días despois morreu o pai do mesmo.

E hoxe en día Carrusel non existe.

Xurxo

 

A lenda do queixo de catro puntas

Luns, Maio 14th, 2012

Había unha vez un home galego que viña de estar moitos anos no estranxeiro. Regresaba a súa casa de Galicia e polo camiño encontrouse  a un home moi  raro que lle dixo: “Toma este queixo  de catro puntas e dállo mañá á moura que encontrarás na beira do río ao anoitecer. Ela estarase peiteando e, se llo consigues dar,  levarate ata un tesooro de valor inimaxinable”.

O galego quedouse moi sorprendido, pero aceptou o queixo do desconocido. Ao chegar a súa casa  encontrouse a súa muller,  saudouna e foise á cama. A muller, que non sabía nada e tiña moita fame, comeulle unha punta ao queixo. Ao día seguinte, no momento no que  o home lle deu o queixo á moura,  converteuse nun cabalo fermoso, pero  faltáballe unha pata  (a punta do queixo que comera a muller) e o home nunca pudo encontrar ese tesouro tan fermoso. A xente di que todavía, nas noites de lúa chea pódese ver a moura peitedandose á beira do río.

LUCAS

LAS GREGUERÍAS DE 5º

Luns, Maio 7th, 2012

-El 1 es un soldado haciendo la instrucción

-El 2 es un patito nadando

-El 3 son dos cejas juntas mirando del revés

-El 4 es la silla del rey

-El 6 es un nueve al revés

-El 7 es un palo de hockey

-El 8 son las gafas de pinocho

-El 9 es un globo a punto de escapar

-El 0 es un circuito de la NASCAR

-La A es la gran casa del abecedario

-La C es una manzana mordida

-La D es una boca sin dientes

-La I es un espaguetti

-La J es un anzuelo

-La M es un puente

-La O es la rueda de un coche

-La P al revés es una nota musical

-La U es una herradura de caballo

-La X  son dos uves enfadadas

-La W son los dientes del tigre

Alumnos/as de 5º

LAS ESTRELLAS

Sábado, Maio 5th, 2012

Bombillas de la noche que se apagan de día.

Grandes luceros que acompañan a la luna.

Pecas del espacio.

Lámparas que no usan electricidad.

Pequeños soles que surgen en la noche.

Manchas de mostaza en la gran manta de Dios.

Farolas que iluminan el cielo.

Gotas de lluvia.

Lágrimas de los ángeles.

LOS   NIÑOS   DE   5º

CALIGRAMAS

Venres, Maio 4th, 2012

Descripción del cuadro de Sorolla “Washing the horse”

Xoves, Abril 19th, 2012

Es un paisaje de playa. En primer plano se puede ver a un chico paseando a su caballo por la orilla del mar, después de haberlo bañado. Al fondo, a la derecha,  se pueden observar barcos  en movimiento, y a la izquierda, más barcos pero en esa zona parece que sopla más el viento. Es un día soleado. A mí me transmite felicidad al ver el sol y al ver al chico tan feliz paseando su caballo.

MARINA GIL LINARES-RIVAS. :-)

En la imagen se aprecia un día soleado y muy luminoso. En primer plano un hombre con su caballo que, por la limpieza que tienen, acaban de salir del agua. Al fondo vemos la luz del sol reflejada en el agua y varios veleros que estan navegando entre rocas. A mí el cuadro me transmite felicidad, porque me recuerda los días de verano en Villagarcía.

NICOLÁS ÁLVAREZ PÉREZ

LAS DESCRIPCIONES DE LOS DE 5º

Xoves, Marzo 22nd, 2012

Rosa es muy buena, aunque a veces está tan enfadada  como King-Kong, y suele ser muy cariñosa, ¡claro, cuando no la enfadamos!

Sus ojos son verdes, sus labios finos como una cuerda y es alta y delgada.

Tiene unas ideas magníficas y siempre intenta sonreír, ¡hasta cuando la enfadamos!, y por cierto para estar con nosotros tiene una paciencia infinita.

MARINA  Y  PABLO

 

 

 

 

 

 

La profesora Ana es alta y bastante delgada. Su pelo es marrón y tiene mechas rubias. Sus ojos son también marrones.

Es muy buena y amable con sus alumnos y para aprender y repasar cosas que ya hemos dado hacemos juegos, vemos películas y hacemos dibujos y fichas. La pena es que solo tenemos una hora con ella a la semana.

Me encanta estar en su clase porque es muy divertido.

SOFÍA

 

 

 

 

 

La profe Maite es alta y delgada, tiene los ojos grandes y usa gafas. Sus pestañas son largas y negras y sus cejas forman un semicírculo alrededor de sus ojos. Su pelo es castaño y no muy largo. Su nariz es pequeña y su boca tiene labios finos. Sus dientes son perlas y su cara es algo cuadrada.

Es muy presumida, siempre va maquillada y con tacones. Su voz es muy bonita y le gusta mucho el inglés.

NICOLÁS

 

 

 

 

 

 

 

Es delgado y alto y tiene el pelo rizo. Tiene algo de paciencia y nos enseña muchos deportes y como jugar a ellos. Al final de la clase, como es muy amable, algunas veces nos deja jugar un partido del deporte que damos.

Cuando se enfada nos castiga, pero luego se arrepiente y nos perdona.

RUBÉN ALONSO COUSO


EL BALONCESTO NO ES SÓLO FÍSICO

Xoves, Febreiro 23rd, 2012

Hopkins acaba de entrar en el grupo de anotadores históricos de la A.C.B. Cada vez que gana se nota el brillo  en su mirada, y cada vez que pierde su mirada se oculta en el horizonte. El domingo consiguió los dos últimos puntos del triunfo, fueron dos tiros libres, y supera los 6.000 puntos, pero para él lo importante fue ganar.

- ¿Qué crees que fue lo que te motivó para poder ganar aquel partido?

- En lo primero en lo que pensé fue en mi equipo, porque lo hice por ellos- Si sólo piensas en ti mismo es muy difícil ganar algún partido.

- ¿Qué jugador crees que ha jugado mejor?

- Teletovic. Se esfuerza muchísimo, pero aún  creo que puede sacar algo más de empeño y perseverancia en lo que quiere conseguir.

- ¿Qué crees que es más importante, el cerebro o el físico?

- Lo más importante para mí es la mente, el cuerpo no tiene límites, así que cada día lo puedes entrenar más y más, la cuestión es no decir nunca: “No puedo más, me rindo…”

- ¿Te esfuerzas más con 39 años que cuando tenías 24?

- Claro que sí, mucho más, porque sino no podría ganar a los jugadores más jovenes.

- ¿Qué piensas sinceramente de tu entrenador?

- Es una buena persona y se preocupa mucho por nuestra salud, solo que cuando vamos perdiendo se estresa mucho y se altera.

Att: José Alejandro Calderón Morales.

ojd