A nosa voz

Isto sucedeu hai moitos anos, en 1886,  cando a xente non  podía mercar un vehículo nin tiña televisión.

Un pai máis o seu único fillo viñan de facer o camiño de Santiago. Eles vivían en Carrusel, viñan cansados e fixeron unha parada na igrexa.  Sentáronse e deixaron as súas pertenzas baixo os pés. Era unha noite estrelada, pero eles non se decataron de que detrás de a igrexa había un cementerio moi espeluznante que fora maldicido polo mesmo diaño. O chan empezábase a nubrar e a noite era cada vez máis escura cando escoitaban un ruido. Asomáronse e viron almas en pena guiadas por un esqueleto con túnica negra e unha gadaña. Era a morte. O pai e o fillo saíron correndo, pero co susto olvidáronse das súas pertenzas, nas que levaban tizas e unha cruz. Ó pai, que era moi vello,  deulle un ataque e caeu ao chan. As almas empezaron a camiñar por encima del mentras que o seu fillo desaparecía na escuridade.

Ao día seguinte o pai despertouse na súa casa, porque un veciño o encontrara na igrexa. El empezou a berrar decindo onde estaba o seu fillo. Dúas semanas despois apareceu o fillo, cunha cara branca coma dos mortos, os ollos escuros coma a noite, unha cara sen alma viva. Viña cunha gadaña e cunha túmica negra. El non lograra darlle esquinazo á  Santa Compaña e tocoulle ser o guía. Cinco semanas despois morreu o fillo dun paro cardíaco e tres días despois morreu o pai do mesmo.

E hoxe en día Carrusel non existe.

Xurxo

Esta entrada fue publicada el Luns, 14 de Maio de 2012 a las 21:09 y está archivada como As nosas creacións. Puedes seguir cualquier respuesta a esta entrada a través de RSS 2.0. Comentarios y pings están cerrados en estos momentos.