Archive for the ‘Proxecto interdisciplinar’ Category

OUREGO

Luns, Maio 24th, 2010
Ourego
ChristianBauer flowering oregano.jpg
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Magnoliophyta
Clase: Magnoliopsida
Orde: Lamiales
Familia: Lamiaceae
Xénero: Origanum
Nome científico
Origanum vulgare

O ourego (Origanum vulgare) é unha planta labiada orixinaria de Europa, rexión mediterránea e Asia central e do sur. É unha herba perenne que chega a medir de 20 a 80 cm de alto, con follas opostas que miden 2 a 4 cm. de longo. As flores son brancas ou purpúreas, nacen en inflorescencias terminais moi ramificadas, estan protexidas por folliñas moi pequenas de cor vermello e miden 3-4 mm. O seu nome deriva do grego origanon (ὀρίγανον), de oros (ὄρος), “montaña” + o verbo ganousthai (γανοῦσθαι) “deleitarse con”.

A planta posúe unhas glándulas pequenas que conteñen a esencia aromática, de cor amarelo limón composta por un estearopteno e dous tipos de fenois, un deles o carvacrol. As raíces conteñen estaquiosa e os talos substancias tánicas. O ourego e unha herba moi importante na cociña, particularmente na zona mediterránea. A parte usada na cociña son as follas, sendo as secas máis aromáticas cas verdes.

Propiedades medicinais

O ourego destaca polas súas propiedades medicinais, sendo as máis importantes as súa actividade antioxidante, antimicrobiana e, en estudos bastante primarios, antitumoral, tamén é considerada tónica e dixestiva

As nosas peregrinas

Martes, Abril 20th, 2010

Somos Elena e Sara do grupo F de 1ºC e imosvos presentar as nosas peregrinas Sara e Naiara:

Nome: Sara

Apelidos: Rodríguez Illodo

Idade: 30

Nacida en: Ourense

Traballa como: Profesora

Vive en: Pontemaril

Gustalle: a roupa deportiva e holgada.

Sara ten o pelo loiro e  alborotado; case sempre adornado cunha fermosa pañoleta dun color vermello intenso. Ela é moi guapa e intelixente, aínda se despista con frecuencia; tamén é mo boa amiga e compañeira.

Da súa fisonomía podemos concretar que é delgada e alta; cuns ollos escuros e pequenos. O seu nariz, é pequeno e chato, aínda que en conxunto coa cara completa, queda fermoso.

Nome: Naiara

Apelidos: Brea Lois

Idade: 29

Nacida en : Melide

Vive en: Pontemaril

Traballa como: Xefa de estudos do instituto de Pontemaril.

Gustalle: As cores escuras e as deportivas

Naiara é unha rapaza co pelo rubio e rizado. O leva solto e, xeralmente, despeinado. Ela é moi lista e tamén boa persoa. O que a converte na compañeira ideal. Coñece moito sobre plantas mediciñais e do seu uso, tamén sob re rutas e mosteiros.

Naiara, é baixiña e delgada, coa boca grande e o  nariz chato. As súas pernas son moi estreitas e delicadas; aparentemente, pois gústalle correr e facer deporte.

Malva

Sábado, Abril 3rd, 2010

A malva é unha planta herbácea perenne, de talo erguido case sempre cilíndrico, ramificados e cubertos de pelosidade; as follas, tormentosas, teñen o peciolo longo de forma de ril ou acorazonada, presenta lóbulos dentados nos bordos e son de cor verde escuro.

Soen empregarse, na medicina popular, as follas, talo e flores. Para ser aplicada en Enemas profundos. Coas follas da malva faise un te que serve para aliviar a fiebre.

Malva sylvestris CloseupCampodeCalatrava.jpg

O noso avatar, Hugo

Venres, Abril 2nd, 2010

Este é Hugo o noso avatar e vai facer o camiño de Santiago. Vai comezar en Sarria. Despois de pasar un día camiñando, decidiu facer un descanso na sombra dunha árbore. Ao chegar a noite comezou a chover, e dicidiu refuxiarse na Igrexa Calvor, posto que pensabe que cría  que ía facer un tempo estable ,non foi moi preparado e colleulle o frío.
Ao día seguinte doíalle moito a barriga porque lle collera o frío a noite anterior. Así que, Hugo, decidiu buscar manzanilla e facer un té coa flor e tomársello. Cando xa estaba ben, Hugo seguiu camiñando.
ao mediodía Hugo descansou para comer, entón buscou árbores froiteiras, pero so encontrou maceiras, así que colleu mazás e comeunas.
Logo seguiu camiñando ata chegar a Triacastela, onde descansou un pouco despois do longo camiño. Despois de descansar, seguiu camiñando pero xa case chegando a Santiago, cmezou a facer moita calor e foise sacando roupa, pero non se deu conta, e queimouse todo polas radiacións solares.
Entón púxose a buscar Aloe Vera porque é unha planta que ten unhas propiedades cicatrizante, rexeneradora da pel, ademais é un gran recurso natural para cando necesitemos de alivio en casos de quemaduras e problemas da pel. Entón botóusello cada día para curarlle as quemaduras.

Pregrino grupo 3 1ºA

Venres, Abril 2nd, 2010

Hoxe atópamonos en Portomarín. A miña muller mellora. Podemos seguir co camiño. En breve chegaremos á casa de Jinop, meu avó. Sempre nos acolleu como é debido pero non sabíamos se hoxe ao chegar por sorpresa tería o mesmo trato cara nós.

Jinop ten 104 anos, está casado con Ponij que ten 98 anos. Ambos manteñense en bo estado de saúde a pesar da súa idade. Según eles, viven grazas a una pranta que lles proporciona vitalidade. Actualmente non traballan, normal á súa idade. O meu tío Pinojino vive con eles.

Xa estamos na súa casa ! Recibiunos con moito agrado e proporcionounos un lugar onde durmir. Sabedes o que descubrimos? A planta que tomaban Jinop e Ponij era manzanilla ! Xa vos contaremos máis outro dia.

Presentación do noso peregrino

Martes, Marzo 30th, 2010

O noso personaxe chámase Xoan e vai facer o Camiño de Santiago desde Arzúa. Xoan é alto, simpático, forte e algo testán. Hoxe e día 8 de Xuño e vai comezar o camiño. Vai por San Antón ata Ameixal os primeiros 5,8 Km. Ten queimaduras do sol, porque ten moito calor e sempre anda de manga corta. Con sorte, encontrou Aloe vera, que lle serviu para curar as súas queimaduras. Agora está descansando en Ameixal, e mañá comezará unha nova aventura.

Grupo 1- Carlos, Ana B. G., Paula Dopazo e Pablo R.

Alberto

Mércores, Marzo 24th, 2010

Alberto o noso peregrino fai o camiño para que se lle perdoen os seus  pecados porque lle roubou o alcalde do seu pobo .Sai da sua casa cara Santiago o dia 4 de  Febreiro.

Aloe Vera

Mércores, Marzo 24th, 2010

O Aloe vera serve para curar os cortes e calmar a dor . Esta pranta encontrase moi dificilmente no camiño. Pero se se encontra hai que metela nun bote para os cortes.

A MANDRÁGORA

Luns, Marzo 15th, 2010

MANDRÁGORA

Nome común ou vulgar: Mandrágora

Nome científico ou latino: Mandragora autumnalis

A mandrágora é unha herba á cual selle atribuiron antigamente propiedades máxicas.

A mandrágora posee unha gran raíz parda que se lle extende hata 1 m por debaixo do suelo.

Da recoleción con fins terapéuticos interesan a raíz e o rizoma: ambas partes recollen poñendose a secar rápidamente.

Unha vez seca cortase en rodaxas e se garda en recipentes herméticos.

Antes de pasar ás aplicacións, conven recordar que é unha planta potencialmente tóxica, da mesma familia co beleño e a belladona.

Por tanto a recoleción debe dejarse en mans de personas que entendan.

Tanto o rizoma como a raíz conteñen principios activos de sabor francamente amargo.

Un deles, que más ben é unha mezcla de varios compostos, é a mandragorina.

Tamén contén alcaloides típicos en moitas solanáceas, como son a hiosciamina, a escopolamina, metilesculetina e a atropina.

Ademáis destas sustancias aparecen moitas outras, aunque non están ben definidas.

En cuanto ás virtudes desta planta, poco cabe dicir mais que son as mesmas cas do beleño e a belladona, máis ou menos modificadas.

En mediciña popular non debe usarse nunca, pois a súa elevada toxicidad podería acarrar máis dun disgusto.

Manuel, Sergio e Jacobo

dende ACOTAMOS O NOSO TEMA: Sóache a mandrágora?

Educar

Martes, Marzo 9th, 2010

Educar é conciliar conceptos e realidade.

Salvar distancias.

Espertar as ganas de aprender.

A curiosidade de coñecer.

Coñecer para facer do mundo un lugar habitable.

Sensible ao diferente– nunca indiferente.

Educar converte ás espectadoras, ós espectadores

En axentes.

Educar é camiñar

Camiños de ir de cara e mirar de fronte,

De ir e vir,

De procurar e encontrar,

De escoitar e falar,

De parar e mirar,

De coñecer e transformar,

Camiños de procurar,

De dicir e facer,

De sentir e existir,

De rir e xogar,

De respectar.

Camiños de nunca acabar

Fonte: Coordenadora ensino areanegra