Sorrisos de caramelo 6º

Ayer fue Nochebuena . La pasé en mi aldea ( Ladrido)  .  Me lo pasé  genial.  Jugué a la wii antes de comer .

Y  después  mis primos y yo miramos si ya habían traído  regalos  y ya los habían traído. Estaban en la entrada, en una enorme caja con papeles de periódico y caramelos.  Mi primo más pequeño  y yo nos metimos en la caja para encontrar los regalos y los caramelos .

Al terminar  hicimos una guerra con los trozos de papeles que tenía la caja .   Y, por último, abrimos los regalos  que ,por cierto,  lo mío fue  casi todo de ” monster high”  ,pero para mí mejor .

En fin, así fue mi nochebuena !!!!! Monstruosa mente bien . ;-)

Paula é unha nena de 5 anos a quen lle encanta o Nadal.  Sempre lle pedía a Papá Noel que o queria ver, pero nunca chegaba a súa resposta.   Cando xa  pensaba que non existía o Nadal,que eran os seus pais,apareceu un home baixiño e regordete ,é díxolle:

-Paula,  eu són Enaniti , un axudante de Papá Noel.

-Papá Noel non existe!

Enaniti enfadouse e abriú un portal máxico ao País do Nadal. A nena quedouse sorprendida, tiña diante dela persoas baixiñas como Enaniti e miles de xoguetes e cousas divertidas.Enaniti dixo:

-Queres que te leve xunto Papá Noel?

-Si!-dixo Paula-.

E levouna. Papá Noel existia  e el explicoulle que non podían velo os nenos pero que lía todas as súas cartas e encantábanlle.

LUCÍA

O DESEXO DE XOAN

Érase unha vez un neno que quería coñecer a Papá Noel. O neno tamén , este Nadal ,desexou con todas as súas forzas coñecer a Papá Noel. E pola noite , como non podía durmir , pensou que ao millor se se levantaba da cama podería velo por primeira vez . Así que se levantou e o único que viu foi a súa árbore de Nadal e deprimiuse. Decidiu  preguntarlles  aos seus pais , pero como vía que estaban tan durmidos, cambiou de idea . Cando ía á súa habitación escoitou un ruído que viña do salón e quixo ir ver o que pasaba. Encontrouse un … trasno de Papá Noel !

O neno dixo :

- Eu chámome Xoán , E ti?

E o trasno contestoulle:

- Eu chámome Rosquillo e estou aquí para cumprir o teu sono .

-De veras podes facer eso?-preguntoulle Xoán

-Si- contestou Rosquillo – pero terás que axudarme a repartir os agasallos-

E Xoán , moi contento e con moitas esperanzas, repartiu moi, moi rápido os agasallos .

Ao final Xoán puido aprender moitas cousas sobre o Nadal , a súa verdadeira  maxia e coñecer a Papá  Noel.

EVA

Hola, os voy a poner la canción que puso Sofía,  sólo que más aguda.

http://youtu.be/5PSEWayM9Qc

Espero que os haya gustado. Adri 

En Washington,cando era NADAL,os cidadáns celebrábano con moita alegría e diversión no corazón.Uns amigos de toda a vida tiñan seis cans de raza labrador.Eran cinco cans e unha cadela. Chamábanse:Rosalía a cadela presumida, Cheffy o can comilón,Junior un can moi xoguetón,Puppy o máis listo e Chirri un can que é capaz de ensuciar todo só con dar un paso.Os seus donos queríanos moito.Mentras,no Polo Norte, na fábrica de xoguetes do coñecido SANTA KLAUS todos están tan ansiosos(ata unha persoa podía estalar da emoción)por repartir todos os agasallos e cumplir os desexos dos pequenos e pequenas. Chegou o día máis feliz de todo o mundo.Pero había un problema, os renos de SANTA KLAUS estaban enfermos.Entón,como SANTA coñecía que os seis cans do NADAL podían facer volar o trineo e poder repartir todos os agasallos a tempo…chamounos e puxéronse en marcha!E cando se deron conta xa recorreran todo o mundo en só uha noite.

FEITO POR:LIDIA

Un can que era pequeniño quería ir coa sua dona as compras do Nadal. Pero o can era tan pequeno que lle dicía a súa dona:

-Non podes vir conmigo porque eres moi pequeno e te podes perder.

Entón un día o can comeu tanto que á mañá seguinte era xigante. Saíu da súa cama e dixolle o can á dona:

-Agora podo ir contigo.

E así foi, foron os dous de compras. Cando chegou a hora dos agasallos, os dous fixéronse agasallos.

E todos foron felices.

Mario H

Hola,  soy  Lucía.  Ayer terminaron las clases. ¡Que flipe…! . Hoy estoy muy contenta y me lo estoy pasando muy bien. Bueno no tengo nada  más que contar, adiós y muchos besos.

Lucía (L)

QUERO VER A PAPÁ NOEL

Erase unha vez unha nena chamada Lucía que tiña cinco anos.E un día cando era Nadal despertouse, foi ao salón e xa non estaba Papá

Noel , Lucía foise moi triste pra cama. Os seus pais levantáronse , foron  xunto dela e dixéronlle:

-Que che pasa Lucía?

-Pois que non vin a Papá Noel- dixo Lucía.

-Pois durme e xa verás a Papá Noel-.

Ao final Papá Noel,como a viu moi triste foi xunto dela.

Lucía púsoxe moi contenta.Deulle un bico a Papá Noel:

-Agora que xa me viches,durme.

Lucía fixolle caso e durmiu moi contenta.

FEITO POR PAULA.

Hoy no tengo nada que contar pero molan las vacaciones. Bueno , yo por la mañana me puse a estudiar las tablas de multiplicar. Ahora ya me sé las tablas pero voy a estudiar más . Bueno,  chao , que voy a seguir estudiando.

Hecho por carlos

21 de Diciembre

Hoy hubo fiesta en el colegio del Graxal . Nos lo pasamos muy bien. Comimos de todo  : patatas, etc… Bueno ,  comimos mucho y luego en el comedor yo no pude ya ni repetir. ¡Puuuuuuuuuuuuuuf! Ya no puedo caminar jooooooooooooooooooooooooooooooooooooo.Estuve así:

hecho por Carlos D