Miniconto: A mochila de acampada

santibh

Unha vez unha mochila de acampada quería ir ao monte a vivir. O dono non lle deixaba así que unha noite escura, a mochila foise cun neno dunha tribu salvaxe da montaña. Dende entón pasouno moi ben.

Mayo 25, 2010 | Dejar un comentario   Etiquetas:

Miniconto:A abella lambona.

janita

Hola, son Martina, a abella lambona. Vivo nunha colmea cos meus amigos e familia. Como chocolate porque son alérxica ao mel. Uso gafas e levo un vestido de raias amarelas e negras. Gústame o pole ; sen embargo, prefiro os caramelos. Se me ves pola rúa,  saúdame!!!

Alejandra

Mayo 25, 2010 | Dejar un comentario   Etiquetas:

Microconto:O Arquivador voador

leti

O arquivador voador era moi grande e sempre estaba voando pero só se podía meter cincocentas follas.

Os donos non lle fixeron caso. Entón metéronlle oitocetas noventa follas.De súpeto  ,o arquivador voador caeuse e matouse.

Mayo 25, 2010 | Dejar un comentario   Etiquetas:

O NENO PAPACONTOS .

candelamb

Unha vez un neno chamado Ricardo , de un mes de vida , deulles unha sorpresa  aos seus pais .

Só papaba contos !

Ao principio facíalles gracia ; pero eran pobres e non se podían permitir comprar nin un libro.

O pai do neno mendigou durante un mes e deuse conta que co diñeiro que conseguira podia mercar o libro“20 contos para durmir´´. Cando se acabaron as historias o neno enfermou. Como é normal os padres preocupáronse moito. Despois de dous dias o neno caeu gravemente enfermo e non tiveron outra elección que dar o neno en adopción a outra parella .

Despois de percorrer a rúa enteira e preguntar á xente , encontraron a casa dun escritor . Alí o deixaron , con esta nota :

-“Señor escritor , o neno só come contos . Prégolle que o coiden e nos fagan visitas .FDO: familia Roque´´-

Cando o escritor viu a nota enterneceuse e acolleu ao neno . O escritor escribiu e contou centos de contos. Estaba esgotado , pero  escribía tantos contos que fixose famoso e tamén rico .

CRicardo co escritor.ada dous dias ían visitar a familia Roque .Como o escritor volvérase rico, axudoulles económicamente e xa non eran pobbres .Tamén lles deu traballo na imprenta .E tiveron outro fillo… perdón filla !

Chamábase Anxela , pero por sorte non papaba contos!!!!

FIN!!!!!!!!!!!!!

Mayo 25, 2010 | Dejar un comentario   Etiquetas:

Minicontos : OS ZOMBIS DROGADOS

cousillas

Había unha vez un zombi chamado Dimitry. Dimitry era alto, pelo largo, ollos azuis e gustáballe xogar ao Bakugan. A Dimitry gustáballe unha rapariga chamada Lucía, así que ocorreuselle unha idea: secuestrar a Lucía e levala a un doctor chiflado para que a transformase nunha zombi drogada. Ao final os zombis enamoráronse.

Unha tarde chamaron os seus amigos Marco e Raquel. Xuntos foron atormentar ao pobo de Serantes e despois foron comer a un prado.A continuación fixeron unha guerra para decidir que parexa se quería máis.A guerra comenzou ao día seguinte. Consistia en superar unhas cantas probas: quen era o que mellor disparaba coa pistola láser para protexer asi á súa noiva; quen encontraría primeiro un escorpión para darllo de comer a sua parexa …. e asi unhas cantas máis. A parexa vencedora foi a de Dimitry e Lucía.

Abril 28, 2010 | Dejar un comentario   Etiquetas:

A Santa Compaña

haizea

A SANTA COMPAÑA

Esta historía ocorreu de verdade. Non é broma , porque esto pasoume a min.

Ao despertarme pola mañá facia moita calor.  A miña nai mandoume ir ao bosque a por unhas flores para a miña avoa, que estaba moi enferma, pero eu entretívenme coas miñas amigas Sara e Irene, que son as miñas mellores amigas do pobo.  Cando dinme conta eran as oito da tarde, é dicir,  tiña que ir ao bosque a polas flores. Mentres eu estaba chegando ao bosque estaba anoitecendo. Empecei a coller flores e oíanse uns ruidos detrás das árbores. Eu , como son moi curiosa, fun mirar. Pareceume que era Sara cuns chicos e unhas chicas vestidos de negro. Nese momento acordeime dunha lenda moi coñecida que contoume a miña avoa. Era a lenda de………..¡A Santa Compaña¡

-Ahhhhhhhh! -   Gritei eu.

Collín un pao e fixen un círculo ao meu redor. Empecei a rezar. Ata que abrín os ollos

e non habia ninguén. Fun correndo á miña casa a durmir.

Ao día seguinte, cando fun buscar a miña amiga Sara, encontreina morta na cama.

¿Por que sería?

Que coincidenza! non?

Abril 8, 2010 | Dejar un comentario   Etiquetas:

Resumo: “Que contan as ovellas para durmir?”

danibarros

Este conto fala dunha ovella que era moi curiosa e quería saber que contan as ovellas para durmir. A nosa protagonista chámase Bee , e  foi en busca da resposta.

Andivo un anaco e atopou unha vaca.  Preguntoulle se sabía que contan as ovellas para durmir. A vaca díxolle:

- Non sei, eu conto ovellas para soñar.

Máis tarde encontrou a un lobo feroz, e tamén lle fixo a mesma pregunta:

- Que contan as ovellas para durmir?

O lobo contestoulle:

- Non sei, eu conto ovellas para soñar.

E así sucesivamente cun porco, un gato e un can, pero todos contestaban o mesmo. Cansada de andar encontrou unhas vallas de atletismo. Entón Bee deitouse debaixo e empezou a contar. Un home que salta unha valla, dous homes que saltan unha valla, e cando ía contar tres quedouse durmida.

Entón Bee atopou a resposta.

 

 EL PRÍNCIPE AMABLE

En un reino lejano vivía un príncipe tacaño que no compartía nada, y nadie quería ser su amigo, cuando salía a la calle todos le abucheaban y hasta le destrozaban su grande y precioso jardín. Cuando dormía tenía pesadillas porque no sabía que le sucedería al día siguiente, qué sería lo próximo que le harían.

Un día apareció el fantasma de su padre el Rey, si no quieres que te pase lo mismo que a mí siempre solo, nadie me daba su cariño y su amistad, tendrás que compartir lo que tienes, y ser bueno con los demás; regala cosas a los necesitados, ayuda a los niños y mayores, te sentirás mucho mejor y tendrá muchos amigos, y nunca estarás solo. Después de esto, el fantasma desapareció.

El príncipe estuvo pensando todo el tiempo en lo que le dijo su padre, y al día siguiente llamó a su puerta una familia de pobres, el abrió la puerta y les dijo: entrad, en esta casa sois bienvenidos. Llamó a su mayordomo y le dijo: preparad algo para esta gente que se sientan como en su propia casa. Después de comer les preguntó si necesitaban algo más, ellos respondieron que no tenían de que vivir, pero no querían pedir limosna , querían trabajar. El príncipe le ofreció que se encargara de mantener limpia su casa y su gran jardín y a su hijo que pudieran recibir una educación como cualquier otro niño del pueblo.

 La familia como estaba tan agradecida, se encargó de contar todo lo sucedido a la gente del pueblo y desde ese mismo día fue el príncipe más feliz del mundo. Por fin entendió que no es más feliz el que más tiene, sino el que más feliz hace a los demás.

Dani Barros.

 

 

Marzo 9, 2010 | Dejar un comentario   Etiquetas:, ,

Adivinanzas

alexantiaval

Dos  compañeras  van al compás

con  los  pies delante y los  ojos  atrás.

Qué  es………………………………?

Una  señora, muy aseñorada,

que  siempre va  en  coche

y siempre  va  mojada.

Qué  es………………………….?

Soy  un  despertador

sin agujas  ni  horario

que  al  rayar  el  día

despierta  a  todo  el  vecindario.

Qué  es…………………………….?

Uno  es  largo,

dos  son bajitos,

el  cuarto  flaco,

y  el  otro  es  gordito.

Qué  es……………………?

Tengo  hojas  sin  ser un árbol,

te hablo  sin tener  voz,

si  me abres  no  me  quejo

Qué  es…………………………..?

Alejandro

Febrero 26, 2010 | 1 Comentario   Etiquetas:

Resumen : “COLMILLOS EN PELIGRO” , de Franziska Gehm

sergiob99

Los vampiros del mundo estaban en peligro. Para salvarlos estaban las gemelas que eran vampiras. Se llamaban Daka y Silvania. Para eso tuvieron que enfrentarse al espíritu más maligno , un “cazavampiros”. Para poder matarlo tenían que coger una planta que crecía en su tumba . Con muchas dificultades, grandes aventuras y con la ayuda de su tio Vlad Tepes, que ha viajado desde Transilvania para ayudarlas, lograrán dar con la planta para poder hacer la poción y así poder matar al cazavampiros.

Sergio

 

Febrero 24, 2010 | 2 Comentarios   Etiquetas:,

El perro perdido.

yisu

Había una vez un perro que se había perdido entre la gente. El perro vagabundeaba por la ciudad buscando a su dueño, Luis. El perro , llamado Duke , estaba muy nervioso.

Pasaron varios días  y Duke viisitó  muchos lugares  buscando a su dueño:  bares, peluquerías, supermercados, tiendas…  Una chica llamada Julia lo encontró y se lo llevó a su casa para cuidarlo.  Lo trató muy bien.

Un día Jullia paseaba por la calle con Duke  y éste se paró para hacer pipí en una farola. La chica , de repente, vio un cartel en  la farola que estaba  enfrente a la suya que ponía: “SE BUSCA PERRO PERDIDO´´ tlf:646-378-822. casa:981-96-84-93.

Julia llamo y dijo:

-Hola, soy una chica que creo que tengo a su perro, ¿dónde nos vemos?

Luis,el dueño de Duke, se puso muy contento y contestó:

-Nos vemos en el bar “La Tortuga”, ¿ vale?.

-¡Vale!.- dijo Julia.

Inmediatamente se fue al bar  “La Tortuga”. Allí  vio a un señor joven y  le dijo:

-¿Usted es el dueño de este perro?

-Sí-  respondió  Luis. el dueño de Duke.

El perro, Duke, en seguida  se le tiró encima a lamerle.

Julia se fue  muy contenta a su casa porque había hecho una buena obra y le había alegrado la vida a Luis..

 

                                               ¡ FIN !                                       

Hecho por: Jesús Barrul Hernández.                       

Febrero 24, 2010 | 1 Comentario   Etiquetas:

Next Page →